ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٢٤٧ - ابو لؤلؤ- فيروز فارسى
ابو الكلاب
(بضمّ كاف) كنيه يكى از خطباى عرب و فصحاى علماى نسب از قبيله بنى تيم بن ثعلبة ميباشد كه نامش ورقاء بن اشعر، بسيار معمّر، از كثرت فصاحت به لسان يا ابن لسان معروف، گاهى به ابن الحمرة و ابن لسان الحمرة و ابن لبان هم موصوف، در علم انساب عرب متفرّد و بىبدل بلكه ضرب المثل بود و انسب من ابن لسان يا ابن لبان يا من ابن الحمرة از امثال دايره ميباشد.
(مرصع و مجمع الامثال و غيره)
ابو كهمس
در اصطلاح رجالى قاسم بن عبيد و هيثم بن عبد اللّه و هيثم بن عبيد است.
ابو لبابة- بشير
- يا يسير يا رفاعة- بن عبد المنذر بن زبير بن زيد، مدنى انصارى، از اولاد اوس برادر خزرج، از طايفه انصار، از اصحاب كبار و حاضرين بدر بود، يكى از ستونهاى مسجد نبوى ص در مدينه بنام او منسوب و بستون توبه معروف ميباشد كه ابو لبابة از همان ستون گرفته و توبه كرد و توبهاش قبول شد و موافق آنجه در مجمع البيان از حضرت باقر و صادق ع روايت كرده آيه بيست و هفتم و هشتم سوره انفال (يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَخُونُوا اللَّهَ وَ الرَّسُولَ الخ) نازل شد.
معصيت ابو لبابه كه از آن توبه كرده محل خلاف علماى رجال ميباشد، بعضى گفتهاند كه تخلّف از غزوه تبوك بوده و جهات ديگر نيز گفتهاند. همين ستون از مواضع شريفه مسجد النّبى ص بوده و نماز و دعا و جلوس و اعتكاف در پاى آن از مندوبات دينيّه است.
وفات ابو لبابة بعد از قتل عثمان و يا پيش از شهادت حضرت على ع واقع و يا تا بعد از پنجاهم هجرت در قيد حيات بوده و دخترش لبابه هم زن زيد بن خطّاب بوده است.
(ص ١٤٢ مف و ٣٨ هب و ٥٨٠ ج ١٥ عن و غيره)
ابو اللحم
در اصطلاح رجالى خلف بن مالك غفارى است.
ابو لؤلؤ- فيروز فارسى
- ملقّب به بابا شجاع الدين، غلام مغيرة بن شعبه، در اصل نهاوندى بوده و اسير روميان شد و اخيرا مسلمانانش