ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ١٨٠ - ابو العباس عطا- محمد بن احمد
شهرت يافت، از اساتيد و مشايخ سرى سقطى و شيخ ابو على رودبارى بوده و بجهت انتساب بجدّ مذكورش گاهى به ابو العباس مسروق نيز موصوفش دارند و از كلمات او است:
من ترك التدبير عاش فى راحته. در سال دويست و نود و نهم هجرى قمرى درگذشت.
(ص ٣٩٧ ج ٢ مه)
ابو العباس عسكرى- احمد بن سعد بن عبد اللّه
- اندلسى، اندراشىّ الاصل و الولادة، دمشقىّ الاقامة، از افاضل علماى عامّه قرن هشتم هجرت ميباشد كه از مولد خود بلده اندراش از بلاد اندلس رجعت كرده و پس از ايفاى وظيفه حج در دمشق اقامت گزيد، بابن زيات و ابو حيّان تتلمذ نموده و بمقامى عالى رسيد، جمعى وافر از افاضل علماى وقت نيز از تلامذه وى بودهاند. بسيار با امانت و ديانت بوده و بحال انقطاع از مردم امرار حيات مينمود و از تأليفات او است:
١- شرح تسهيل ابن مالك ٢- مختصر تهذيب الكمال فى اسماء الرجال.
ولادتش بعد از ششصد و نودم و وفاتش در ماه ذيقعده سال هفتصد و پنجاهم هجرى قمرى بمرض اسهال واقع شد و كتابهاى خود را وقف اهل علم نمود.
(كف و ص ٨٤ ت و ١٣٥ ج ١ در ركامنه)
ابو العباس عطا- محمد بن احمد
- بغدادى، از علما و مشايخ عرفاى اوائل قرن چهارم هجرت ميباشد كه تفسير خوبى در معانى قرآن نوشته و با جنيد بغدادى صحبت داشت. پس از آنكه حسين بن منصور حلّاج بامر على بن عيسى وزير خليفه كشته شد روزى وزير از ابو العباس پرسيد كه چه گوئى در حق منصور كه انا الحق گفت و بقتل رسيد گفت تو در فكر خود باش و قرض مردم را كه در ذمّه دارى بده و الّا تو چه كسى و چه منزلت دارى كه از حال حلّاج بپرسى، وزير از اين سخن برآشفت و امر داد تا دندانهاى او را يگانيگان بركنده و بسرش كوفتند تا كشته شد. اين قضيه در ماه ذيقعده سال سيصد و نهم هجرت وقوع يافت و ظاهر بعض كلمات خزينة الاصفيا آنكه لفظ عطا لقب پدرش احمد بوده است. (ص ١٨٥ ج ٢ خزينة الاصفياء)