صاحب يدى طولى بود، در اعراب و تاريخ و فقه و حديث تأليفاتى داشته و كتاب تجارب الامم ابن مسكويه را تكميل نموده است كه بنام ذيل تجارب الامم مشهور ميباشد.

بمناسبت آنكه پدرش وزارت قائم بامر اللّه بيست و ششمين خليفه عباسى (٤٢٢- ٤٦٧ ه ق- تكب- تسز) را داشته او نيز مرجع خدمات و مصدر مهمّات امور گرديد تا آنكه در خلافت مقتدى باللّه بيست و هفتمين ايشان (٤٦٧- ٤٨٧ ه ق- تسز- تفز) بسال چهار صد و هفتاد و يكم هجرت بوزارت رسيد و بهمين جهت به ابو شجاع وزير مشتهر گرديد.

اين وزير روشن‌ضمير در حفظ نواميس شرعيّه و پاسدارى قوانين و مقرّرات دينيّه نهايت اهتمام و مواظبت بكار برد، تقوى و عدالت او معدلت پيشينيان را يادآور شده و در انظار عامّه جلوه‌گر ساخت، همه‌روزه پيش از بيرون رفتن از سراى خود مقدارى از روى قرآن مجيد خوانده و بخط خودش نيز كه زيباترين خطوط بوده مقدارى از آن كتاب الهى را مينوشته است. همچنين زكوة تمامى املاك و مزارع خود را ميپرداخت و بسى صدقات نهانى بجا مى‌آورد. بالجملة انواع عدالت و برّ و احسان و رعيّت‌نوازى و ديانت‌پرستى وى زياده از آن است كه در اين عجاله نگارش يابد اين است كه بشهادت ارباب سير عهد وزارت و صدارت ابو شجاع در استيفاى نيك‌بختى خلافت عباسى و توفر نعمت و آسايش رعيّت و عموم يافتن امنيّت و رفاهيّت بتمامى عهدهاى آن خلافت تقدّم داشت تا آنكه بسال چهار صد و هشتاد و چهارم هجرت در نتيجه سعايتى كه جلال الدين ملكشاه فقط بجهت تشيّع وى كرده و عزل او را درخواست نمود و يا بجهات ديگر كه از وى سرزده بوده بمدلول (عدو شود سبب خيرگر خدا خواهد) عاقبت بخير شد، يك‌چندى در نجف اشرف در آستان ملايك‌پاسبان حضرت امير المؤمنين ع بسر برد تا آنكه در موسم حج بزيارت بيت اللّه الحرام مشرّف و بعد از اداى فريضه حج بمدينه طيّبه رفت، در آن ارض اقدس توطن كرد و مثل ديگر خدّام حرم مطهر نبوى ص در روشن كردن چراغها و جاروكشى و غيره مشغول خدمت شد، از ميمنت آن خاك پاك بحفظ تمامى قرآن مجيد موفق آمد و بحسب نذر سابق خود كه در موفقيّت اين سعادت كرده بوده هزار دينار (كه هردينارى‌