ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ١٤٩ - ابو شامة- عبد الرحمن بن اسمعيل بن ابراهيم بن عثمان
به كوهى معروف، بسيار فاضل و كامل، در علم هيئت و صنعت آلات و ارصاد نجومى خبير، در عهد عضد الدولة دويمين سلطان ديالمه (٣٣٨- ٣٧٢ ه ق- شلح- شعب) و ديگر ملوك آن سلسله بر اقران و معاصرين خود مقدّم بود.
او دويمين حكيمى است كه در دوره اسلامى بعد از ابن ابى منصور يحيى آتى الترجمة بامر شرف الدولة سيّمين ملوك ديالمه (٣٧٢- ٣٧٩ ه ق- شعب- شعط) رصد بسته است، با اينكه بفاصله چند سال شرف الدولة وفات يافت باز هم كار رصد بتعويق نيفتاد بلكه در تحت توجّهات ديگر ملوك علمدوست ديالمه در مدت سى سال كه دوره كامل رصد ميباشد آن امر خطير را بانجام رسانيد و رصد او مورد تحسين و تصديق علماى فن گرديد و زيج او منشأ استخراج احكام نجومى منجّمين شد. در هريك از اصول هندسه و پرگار و صنعت اسطرلاب و نظائر آنها تأليفى داشته و در حدود چهار صد و پنجم هجرى قمرى درگذشت.
(ص ٣٩٥ ف و ٦٦٩ ج ٢ مه)
ابو سهل هروى- محمد بن على
- در باب اوّل بعنوان مؤذن محمد مذكور است.
ابو سيار ابو سياره
در اصطلاح رجالى اولى مسمع بن عبد الملك كردين و مطر بن سيار كوفى و دويمى هم عميرة بن اعزل قيسى است.
ابو شاكر
در اصطلاح رجالى عبد الاعلى بن زيد عبدى كوفى است.
ابو شامة- عبد الرحمن بن اسمعيل بن ابراهيم بن عثمان
- شافعىّ المذهب، شهاب الدين اللّقب، مقدسى الاصل، دمشقى النّشأة و الولادة، ابو محمد الكنية، ابو شامة الشّهرة (كه در بالاى ابروى چپ خال بزرگى داشته است) از مشاهير علماى قرن هفتم هجرى شافعيّه ميباشد كه در فقه و حديث و تاريخ و نحو و ادبيّات و قرائات متنوعه قرآنى وحيد عصر خود بود، نخست در دمشق در سن كمتر از ده سالگى قرآن مجيد را خواند، در شانزده سالگى آن كتاب الهى را نزد علم الدين سخاوى و ديگر اكابر وقت با تمامى قرائات متداوله ياد گرفت، عاقبت در اسكندريّه بتكميل مراتب علميّه پرداخت، فقه و حديث و تاريخ و نحو و ادبيّات و ديگر علوم