فرمود: «آرى، يا امير المؤمنين، اينها همه فدك است. به درستى كه همه آنچه مذكور شد، از آن چيزى است كه اهل آن بر رسول خدا اسب و شترى نتاخته‌اند و جنگ نكرده‌اند». مهدى گفت:

اين بسيار است و در اين باب فكرى بكنم.

١٤٢٦/ ٦. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد، از على بن حَكم، از على بن ابى حمزه، از محمد بن مسلم كه گفت: شنيدم از امام محمد باقر عليه السلام كه مى‌فرمود:

«انفال، زيادتى است كه خدا از براى پيغمبر قرار داد فرموده و در سوره انفال بريدن بينى است» (يعنى: مخالفان را ذليل مى‌گرداند و خوار و بى‌مقدار مى‌سازد).

١٤٢٧/ ٧. احمد، از احمد بن محمد بن ابى نصر، از حضرت امام رضا عليه السلام روايت كرده است كه گفت: از آن حضرت سؤال شد از قول خدا «وَ اعْلَمُوا أَنَّما غَنِمْتُمْ مِنْ شَيْ‌ءٍ فَأَنَّ لِلَّهِ خُمُسَهُ وَ لِلرَّسُولِ وَ لِذِي الْقُرْبى‌»[١] و به آن حضرت عرض شد كه: آنچه از براى خداست، از براى كيست؟ فرمود: «از براى رسول صلى الله عليه و آله و آنچه از براى رسول بود، همان از براى امام عليه السلام است».

پس به آن حضرت عرض شد كه: مرا خبر ده كه اگر نوعى از انواع بيشتر و قسمى از اقسام كم‌تر باشد، با آن چه بايد كرد؟ فرمود كه: «اين امر، مفوّض است به امام» و فرمود: «مرا خبر ده كه رسول خدا صلى الله عليه و آله چه مى‌كرد؟ آيا نه چنين بود كه به طورى كه صلاح مى‌ديد عطا مى‌فرمود» و فرمود كه: «امام نيز همچنين است».

١٤٢٨/ ٨. على بن ابراهيم بن هاشم، از پدرش، از ابن ابى عُمير، از جميل بن درّاج، از محمد بن مسلم، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه از آن حضرت سؤال شد از معدن‌هاى طلا و نقره و آهن و قلع و روى، فرمود: «كه بر آنها خمس واجب است».

١٤٢٩/ ٩. على، از پدرش، از ابن ابى عمير، از جميل، از زراره روايت كرده است كه گفت:

امام، جارى مى‌گرداند آنچه را كه شرط فرموده از قراردادى كه با كسى نموده و زياده مى‌دهد و عطا مى‌فرمايد آنچه را كه خواسته باشد، پيش از آن‌كه حصّه‌ها واقع نشود و تقسيم اتّفاق افتد و رسول خدا صلى الله عليه و آله جنگ كرد با دشمنان، به مدد گروهى از باديه‌نشينان كه از براى ايشان در غنيمت كافران بهره‌اى قرار نداده بود و اگر مى‌خواست، آن را در ميان ايشان تقسيم مى‌فرمود».

[١]. انفال، ٤١.