عرض كردم: «لَمْ نَكُ مِنَ الْمُصَلِّينَ»[١]؟ حضرت فرمود: «يعنى: ما با وصى محمد و اوصياى بعد از او دوستى نورزيديم». و فرمود كه: «ايشان بر اوصيا صلوات نمى‌فرستند».

عرض كردم: «فَما لَهُمْ عَنِ التَّذْكِرَةِ مُعْرِضِينَ»[٢]؟ يعنى: «پس چيست ايشان را كه از پند، رو گردانند». و حضرت فرمود كه: «از ولايت رو گردانند».

عرض كردم: «كَلَّا إِنَّهُ تَذْكِرَةٌ»[٣]؟ يعنى: «نه چنان است كه مى‌گويند. به درستى كه آن پندى است بزرگ». حضرت فرمود: «يعنى: ولايت» (و در قرآن‌ كَلَّا إِنَّهُ‌ با ضمير مذكر است، و اگر چه در سوره عبس‌ «كَلَّا إِنَّها تَذْكِرَةٌ»[٤] واقع شده، ليكن به قرينه آيات پيش و بعد، بايد كه مراد از آن، آيه سوره مدّثّر باشد كه در آن، انّه مذكور است و شايد كه در قرآن اهل بيت، چنين بوده، با آن‌كه اگر ضمير راجع به قرآن باشد، كه نيز إِنَّها به تأنيث ضمير جائز است، به جهت تأنيث خبر كه تذكره است).

عرض كردم: چيست معنى قول خدا «يُوفُونَ بِالنَّذْرِ»[٥]؟ فرمود: «وفا مى‌كنند از براى خدا به نذرى كه بر ايشان گرفت در وقت پيمان گرفتن كه از ولايت ما است».

عرض كردم: «إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنا عَلَيْكَ الْقُرْآنَ تَنْزِيلًا»[٦]؟ يعنى: «به درستى كه ما فرو فرستاديم بر تو قرآن را فرو فرستادنى بتدريج» (سوره سوره، و آيه آيه). حضرت فرمود: «فرو فرستاديم به ولايت على؛ فرو فرستادنى».

عرض كردم كه: اين تنزيل است؟ فرمود: «آرى، اين تأويل است».

عرض كردم: «إِنَّ هذِهِ تَذْكِرَةٌ»[٧]؟ فرمود: «ولايت، تذكره است».

عرض كردم: «يُدْخِلُ مَنْ يَشاءُ فِي رَحْمَتِهِ»[٨]؟ يعنى: «خدا در آورد هر كه را خواهد در رحمت خويش». حضرت فرمود: «يعنى: در ولايت ما». و فرمود: « «وَ الظَّالِمِينَ أَعَدَّ لَهُمْ عَذاباً أَلِيماً»[٩]، يعنى: «و ستم‌كاران را خوار داشته و آماده كرده از براى ايشان عذابى دردناك» (يا درد آورنده). آيا نمى‌بينى كه خدا مى‌فرمايد: «وَ ما ظَلَمُونا وَ لكِنْ كانُوا أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ»[١٠]؟»

[١]. مدّثّر، ٤٣.

[٢]. مدّثّر، ٤٩.

[٣]. مدّثّر، ٥٤.

[٤]. عبس، ١١.

[٥]. انسان، ٧.

[٦]. انسان، ٢٣.

[٧]. مزّمّل، ١٨.

[٨]. انسان، ٢٩.

[٩]. انسان، ٣١.

[١٠]. بقره، ٥٧.