راهب مى‌گويد كه: به او گفتم كه: من به سوى تو سفر كرده‌ام و از شهر دورى آمده‌ام و به سوى تو كه مى‌آمدم، متعرّض درياها و غم‌ها و اندوه‌ها و ترس شده‌ام. و صبح و شام كرده‌ام كه نوميد بوده‌ام و مى‌ترسيدم كه به حاجت خويش ظفر نيابم. به من گفت كه: نمى‌بينم مادر تو را كه به تو حامله شده باشد، مگر آن‌كه فرشته‌اى گرامى در نزد او حاضر بوده (و اين كنايه از آن است كه سعادتمند بودى) و نمى‌دانم كه پدرت در هنگامى كه خواسته باشد كه با مادرت مجامعت كند، مگر آن‌كه غسل كرده و با طهارت با او مجامعت نموده و گمان نمى‌كنم، مگر آن‌كه پدرت جزء چهارم از انجيل را (كه مشتمل بر دعا و انابه است، چنانچه گفته‌اند)، خوانده در آن ماهى كه مجامعت اتّفاق افتاده (و بنابر بعضى از نسَخ كافى، در آن شب بيدارى كه اين امر اتّفاق افتاده، يعنى: انعقاد نطفه تو بعد از شب بيدارى پدرت و خواندن سِفر رابع از انجيل بوده) و به اين جهت از براى او (يا از براى تو بنا بر اختلاف نسخ) به خير و خوبى ختم شده.

برگرد از همان راه كه آمده‌اى و برو تا به مدينه محمد صلى الله عليه و آله كه آن را طيّبه مى‌گويند، فرود آيى و نام آن شهر در زمان جاهليت يثرب بوده، بعد از آن قصد كن و برو تا به جايى از آن، كه آن را بقيع مى‌گويند. پس سؤال كن از خانه‌اى كه آن را خانه مروان مى‌گويند، و در آن خانه فرود آى و سه روز در آنجا بمان. بعد از آن سؤال كن از پيرمرد سياهى كه بر درِ آن خانه بوريا مى‌بافد و اين بوريا در بلاد ايشان، نامش خَصف است.[١] پس با آن پير ملاطفت و مهربانى كن و به او بگو كه: هم‌منزل تو كه هميشه در سه كُنج خانه در اطاقى كه چهارچوب‌هاى كوچك در آن است، فرود مى‌آيد، مرا به سوى تو فرستاده. بعد از آن، او را سؤال كن از فلانِ پسر فلان همان فلانى (كه در ميانه ما معهود است. يعنى: حضرت موسى بن جعفر عليهما السلام) و او را سؤال كن كه مجلس او كجاست؟ و نيز از او سؤال كن كه در چه ساعت در آن مى‌گذرد؟ پس البتّه او را به تو مى‌نمايد (يا او را براى تو وصف مى‌كند) كه تو او را به آن صفت بشناسى. و زود باشد كه او را براى تو وصف كنم. من گفتم كه: چون او را ملاقات كنم، چه كنم؟ گفت كه: او را سؤال كن از آنچه بوده و از آنچه خواهد بود، و او را سؤال كن از مسائل و نشانه‌هاى دين، هر كه گذشته و هر كه باقى مانده.

[١]. و خصف به فتح خا و صاد چيزى است كه از برگ خرما مى‌بافند.( مترجم)