كه: «اى يونس، تو آن را چه چيز مى‌پندارى و در باب آن اعتقاد دارى؟ آيا آن را چنان مى‌دانى كه عمودى باشد از آهن كه براى امام تو برپا شود؟» عرض كردم كه: نمى‌دانم. فرمود: «ليكن آن عمود فرشته‌اى است كه بر هر شهرى گماشته و خدا به واسطه او اعمال اهل آن شهر را بلند مى‌گرداند، و به امام مى‌نمايد».

راوى مى‌گويد كه: ابن فضّال برخاست و سر يونس را بوسيد و گفت: اى ابا محمد، خدا تو را رحمت كند، هميشه حديث حقى را مى‌آورى كه خدا به سبب آن، اندوه ما را برطرف مى‌كند.

١٠١٣/ ٨. على بن محمد، از بعضى از اصحاب ما، از ابن ابى عمير، از حريز، از زُراره از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «امام را ده نشانه است: متولّد مى‌شود پاكيزه از آلايش خون و غير آن؛ و ختنه كرده؛ و چون از شكم مادر بر زمين فرود آيد، كف‌هاى دست خويش را بر زمين گذارد؛ و آواز خود را به شهادتين بلند كند (و بگويد: اشهد ان لا اله الا اللَّه اشهد ان محمداً رسول اللَّه)؛ و محتلم نمى‌شود؛ و چشمش به خواب مى‌رود و دلش به خواب نمى‌رود (يعنى: غفلت از برايش دست به هم نمى‌دهد و آنچه در آن حال واقع مى‌شود، مى‌داند)؛ و خميازه نمى‌كند؛ و كمانه نمى‌كشد (كه دست‌ها را كشد و سينه را پيش كند يا در رفتار ناز نمى‌كند و نمى‌خرامد)؛ و از پشت خويش مى‌بيند، چنانچه از پيش رو مى‌بيند؛ و بوى آنچه از شكمش بيرون آيد، چون بوى مشك است، و زمين موكّل است به اين‌كه آن را بپوشاند و فرو برد؛ و چون زره رسول خدا صلى الله عليه و آله را بپوشد، بر قامتش راست آيد (و موافق اندام او باشد)، و هرگاه غير او از مردمان آن را بپوشد، خواه دراز باشد و خواه كوتاه، يك وجب از قامتش زياد باشد؛ و فرشته با او سخن گويد تا ايام حياتش به سرآيد».

٩٤. باب در بيان كيفيت آفريدن بدن‌هاى ائمه عليهم السلام و ارواح و دل‌هاى ايشان‌

١٠١٤/ ١. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد، از ابو يحيى واسطى، از بعضى از اصحاب ما، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود: «خداى تعالى ما را از علّيين آفريد[١]، و ارواح ما را از بالاى آن آفريد، و ارواح شيعيان ما را از عليين آفريد، و تن‌هاى ايشان را

[١]. و علّيين بقعه‌اى است در آسمان، يا سدرة المنتهى است و بيان آن در كتاب ايمان و كفر مى‌آيد. انشاء اللَّه تعالى.( مترجم)