ابو جميله، از محمد حلبى، از امام جعفرصادق عليه السلام كه فرمود: «هر كه مفارقت كند از جماعت مسلمانان به مقدار يك وجب، رشته اسلام را از گردن خود رها كرده است».

١٠٦٢/ ٥. و به همين اسناد، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت است كه فرمود: «هر كه مفارقت كند از جماعت مسلمانان، و بيعتى را كه به انگشت مهين تحقّق مى‌يابد، بشكند، به سوى خداى عزّوجلّ مى‌آيد در روز قيامت، دست بريده يا خوره‌دار».

١٠٤. باب در بيان آنچه واجب است از حقّ امام بر رعيّت و حقّ رعيّت بر امام عليه السلام‌

١٠٦٣/ ١. حسين بن محمد، از معلّى بن محمد، از محمد بن جمهور، از حمّاد بن عثمان، از ابو حمزه روايت كرده است كه گفت: سؤال كردم از امام محمد باقر عليه السلام كه حقّ امام بر مردم چيست؟ فرمود كه: «حقّ او بر ايشان، آن است كه سخن او را بشنوند و اطاعت كنند».

عرض كردم كه حقّ مردم بر امام چيست؟ فرمود كه: «بايد غنيمت و غير آن را در ميان ايشان مساوى قسمت نمايد، و در باب رعيّت خود عدالت كند. پس هرگاه چنين امامى در ميانه مردم باشد، پروايى ندارد از آن كس كه اينجا و آنجا بگيرد» (و مذاهب مختلفه به هم رسد).

١٠٦٤/ ٢. محمد بن يحيى، از محمد بن حسين، از محمد بن اسماعيل بن بزيع، از منصور بن يونس، از ابو حمزه، از امام محمد باقر عليه السلام مثل اين را روايت كرده است، مگر اين‌كه گفته است كه: «همچنين و همچنين و همچنين و همچنين». يعنى از پيش رو و از پشت سر و از جانب راست و از جانب چپ او.

١٠٦٥/ ٣. محمد بن يحيى عطّار، از بعضى از اصحاب ما، از هارون بن مسلم، از مسعدة بن صدقه، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «امير المؤمنين عليه السلام فرمود كه: با واليان خود خيانت مكنيد، و رهنمايان خود را عيب مكنيد، و به امامان خود جاهل مباشيد، و از عهد وبيعت خود رو گردان و پراكنده مشويد، كه سست و بى دل مى‌شويد و دولت و قوّت و غلبه و نصرت شما مى‌رود؛ چون باد (ناميدن دولت به باد، براى آن است كه دولت در تمشى و نفاذ، مانند باد است در وزيدن و نفوذ كردن. و اميرالمؤمنين عليه السلام اين را از آيه سوره انفال اقتباس فرموده و در آن سوره، مذكور است كه: