٩٦٠/ ٧. على بن محمد، از سهل بن زياد، از حسين بن سعيد، از فضالة بن ايوب، از عمر بن ابان روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى‌فرمود: «نشانه را بشناس (و بنابر بعضى از نسخ، امامت، و بنابر بعضى از نسخ، آن پسر را بشناس. و اين به حسب لفظ، ظاهرتر است). پس چون او را شناختى، چيزى تو را زيان نرساند؛ خواه اين امر پيش افتد و خواه به تأخير افتد. به درستى كه خداى عزّوجلّ مى‌فرمايد كه: «يَوْمَ نَدْعُوا كُلَّ أُناسٍ بِإِمامِهِمْ»[٢]. پس هر كه امام خود را بشناسد، مانند كسى است كه در خيمه حضرت قائم باشد، كه مردم انتظار او مى‌برند».

٨٥. باب در بيان كسى كه ادّعاى امامت مى‌كند، و اهليت آن را ندارد، و كسى كه همه امامان، يا بعضى از ايشان را انكار كند، و كسى كه امامت را اثبات كند از براى آن‌كه اهليت آن را ندارد

٩٦١/ ١. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از محمد بن سِنان، از ابو سلّام، از سَورة بن كُليب، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه گفت: به آن حضرت عرض كردم كه: چيست معنى قول خداى عزّوجلّ: «وَ يَوْمَ الْقِيامَةِ تَرَى الَّذِينَ كَذَبُوا عَلَى اللَّهِ وُجُوهُهُمْ مُسْوَدَّةٌ»[٣]؟ يعنى: «در روز قيامت، خواهى ديد آنان را كه دروغ بستند بر خدا، در حالى كه روى‌هاى ايشان سياه و تيره باشد».

حضرت فرمود كه: «مراد، كسى است كه بگويد: من امامم و حال آن‌كه امام نباشد». سوره مى‌گويد كه: عرض كردم كه: و اگرچه منسوب به على عليه السلام باشد؟ فرمود: «و هر چند كه منسوب به على عليه السلام باشد». عرض كردم: و هر چند كه از فرزندان على بن ابى طالب عليه السلام باشد فرمود: «و هر چند كه از فرزندان آن حضرت باشد».

٩٦٢/ ٢. محمد بن يحيى، از عبداللَّه بن محمد بن عيسى، از على بن حكم، از ابان، از فُضيل، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «هر كه امامت را ادّعا كند و از

[١]. ظاهر ترجمه، عبارت چنين است كه ما در متن، استفهامى معنا شده، در حالى كه نافيه است. معنا چنين است: به كسى كه در انتظار امر ما بميرد، برايش ضررى ندارد كه در خيمه و يا اردوگاه قائم عليه السلام نميرد.

[٢]. اسرا، ٧١.

[٣]. زمر، ٦٠.