٩٧٥/ ٣. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند از احمد بن محمد بن عيسى، از ابن محبوب، از عبدالعزيز عبدى، از عبداللَّه بن ابى يعفور كه گفت: به خدمت امام جعفر صادق عليه السلام عرض كردم كه: من با مردم آميزش و معاشرت مى‌كنم، و تعجب من بسيار مى‌شود از گروهى چند كه شما را دوست نمى‌دارند، و فلانى و فلانى را دوست مى‌دارند، و ايشان را امانت و راستگويى و وفاست، و گروهى چند كه شما را دوست مى‌دارند، ايشان را اين امانت و وفا و راستگويى نيست. راوى مى‌گويد كه: حضرت صادق عليه السلام درست نشست و رو به من آورد مانند كسى كه خشمناك باشد، و فرمود كه: «هر كه خدا را عبادت كند با دوستى امام جورى كه از جانب خدا نيست، دين ندارد. و هر كه ديندارى كند با دوستى امام عادلى كه از جانب خدا باشد، عتابى بر او نيست». عرض كردم كه: گروهى كه دوستى امام جور دارند دين ندارند و جماعتى كه دوستى امام عادل دارند، عتاب ندارند؟

فرمود: «آرى، آن گروه دين ندارند، و اين گروه عتاب ندارند». بعد از آن فرمود كه: «آيا گوش نمى‌دهى به فرموده خداى عزّوجلّ: «اللَّهُ وَلِيُّ الَّذِينَ آمَنُوا يُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّورِ»» و حضرت فرمود: «يعنى: خدا مؤمنان را بيرون مى‌برد از تاريكى‌هاى گناهان به سوى نور توبه و آمرزش، به جهت دوستى ايشان با هر امام عادلى كه از جانب خداى عزّوجلّ باشد.

و فرموده است كه: «وَ الَّذِينَ كَفَرُوا أَوْلِياؤُهُمُ الطَّاغُوتُ يُخْرِجُونَهُمْ مِنَ النُّورِ إِلَى الظُّلُماتِ»» و فرمود كه: «جز اين نيست كه به اين، قصد فرموده كه ايشان بر نور اسلام بودند، و چون دوستى كردند با هر امام جورى كه از جانب خدا نيست، به سبب دوستى ايشان، با او بيرون رفتند از نور اسلام به سوى تاريكى‌هاى كفر، و به اين علت، خدا آتش جهنم را از براى ايشان واجب گردانيد با كافران، « [ف] أُولئِكَ أَصْحابُ النَّارِ هُمْ فِيها خالِدُونَ»[١]». (اين اقتباس است از آيه و آيه، نيست؛ زيرا كه آيه، فا ندارد).

٩٧٦/ ٤. و از او، از هشام بن سالم، از حبيب سَجِستانى، از امام محمد باقر عليه السلام روايت است كه فرمود: «خداى تبارك و تعالى فرموده كه: هر آينه عذاب مى‌كنم هر رعيتى را در اسلام كه ديندارى كرده باشد به دوستى هر امام جورى كه از جانب خدا نباشد؛ هر چند كه‌

[١]. بقره، ٢٥٧.