١٢٠٦/ ١٥. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد، از ابن فضّال، از ابو جميله، از محمد حلبى، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: خدا امّت مرا از براى من مصوّر ساخت در گل (يعنى: مثال ايشان را به من نمود در حالى كه مخلوق نشده بودند)، و نام‌هاى ايشان را به من تعليم نمود؛ چنانچه همه نام‌ها را به آدم تعليم فرمود.

پس اصحاب عَلَم‌ها و صاحبان شوكت، به من گذشتند و من براى على و شيعيان آن حضرت استغفار كردم، و پروردگار من، مرا در باب شيعيان على خصلتى وعده فرمود. به آن حضرت عرض شد كه: يا رسول اللَّه، آن خصلت چيست؟ فرمود: آمرزش گناهان از براى آن‌كه ايمان آورده از ايشان، و آن‌كه گناه كوچك و بزرگى را وا نگذارد از ايشان (كه همه را بيامرزد. و مى‌تواند كه معنى اين باشد كه ثواب كوچك و بزرگى را از ايشان وا نگذارد كه همه را ثبت و ضبط فرمايد). و از براى ايشان بخصوص سيّئات به حسنات مبدّل شود» (كه بدى‌هاى ايشان خوبى شود).

١٢٠٧/ ١٦. على بن ابراهيم، از پدرش، از حسين بن سيف، از پدرش، از آن‌كه او را ذكر كرده، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله مردم را خطبه فرمود، بعد از آن، دست راست خود را بلند كرد و مشت خود را بر هم گذاشته بود و فرمود كه:

اى گروه مردمان، آيا مى‌دانيد كه در مشت من، چه چيز است؟ گفتند كه: خدا و رسول او بهتر مى‌دانند. فرمود كه: در آن است نام‌هاى اهل بهشت و نام‌هاى پدران ايشان و قبيله‌هاى ايشان تا روز قيامت. بعد از آن، دست چپ خود را بلند كرد و فرمود كه: اى گروه مردمان، آيا مى‌دانيد كه در دست من چيست؟ گفتند كه: خدا و رسول او بهتر مى‌دانند. فرمود كه: نام‌هاى اهل دوزخ و نام‌هاى پدران ايشان و قبيله‌هاى ايشان است تا روز قيامت. بعد از آن دو مرتبه فرمود كه: خدا حكم فرموده و عدالت نموده: «فَرِيقٌ فِي الْجَنَّةِ وَ فَرِيقٌ فِي السَّعِيرِ»[١]، يعنى: گروهى در بهشتند و گروهى در آتش افروخته».

١٢٠٨/ ١٧. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از حسن بن محبوب، از اسحاق بن غالب، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است در خطبه‌اى مخصوصه آن حضرت كه در آن حال پيغمبر و ائمّه عليهم السلام و صفات ايشان را ذكر فرموده، مى‌فرمايد كه: «پس‌

[١]. شورا، ٧.