و فرمود: «الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي صَدَقَنا وَعْدَهُ وَ أَوْرَثَنَا الْأَرْضَ نَتَبَوَّأُ مِنَ الْجَنَّةِ حَيْثُ نَشاءُ فَنِعْمَ أَجْرُ الْعامِلِينَ»[١]، يعنى: «همه ستايش از براى خدايى است كه راست كرد با ما وعده خود را و زمين بهشت (يا زمين) را به ما ميراث داد، در حالى كه جاى مى‌گيريم از بهشت هر جا كه خواهيم.

پس نيكو است مزد كاركنندگان» و در همان ساعت قبض روح مطهّرش شد، و هيچ نفرمود».

١٢٧٤/ ٦. سعد بن عبداللَّه و عبداللَّه بن جعفر حِمْيرى، از ابراهيم بن مهزيار، از برادرش على بن مهزيار، از حسين بن سعيد، از محمد بن سنان، از ابن مُسكان، از ابوبصير، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده‌اند كه فرمود: «قبض روح مطهّر حضرت على بن الحسين عليه السلام شد و آن حضرت پنجاه و هفت ساله بود و در سال نود و پنجم از هجرت (و در بعضى از نسَخ هفتاد و پنجم است و آن درست نيست) و آن حضرت بعد از شهادت حضرت امام حسين عليه السلام، سى و پنج سال در دنيا زيست فرمود».

١١٨. باب در بيان مولد حضرت ابو جعفر محمد بن على عليه السلام‌

امام محمد باقر عليه السلام متولّد شد در سال پنجاه و هفتم از هجرت، و روح مطهّر آن حضرت عليه السلام قبض شد در سال صد و چهاردهم. و او را در هنگام وفات، پنجاه و هفت سال بود، و در مدينه در بقيع دفن شد در قبرى كه پدرش حضرت على بن الحسين عليه السلام در آن دفن شد (به مقتضاى كلام كلينى رضى الله عنه) و مادرش امّ عبداللَّه دختر حضرت حسن بن على بن ابى‌طالب بود- عليهما السلام و على ذريتهما الهادية-.

١٢٧٥/ ١. محمد بن يحيى، از محمد بن احمد، از عبداللَّه بن احمد، از صالح بن مَزيد، از عبداللَّه بن مغيره، از ابوالصبّاح، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «مادرم در نزد ديوارى نشسته بود كه ديوار شكافت برداشت و آواز سختى شنيدم كه در وقت فرود آمدن آن، برخاست. پس مادرم به دست خويش اشاره به آن ديوار نمود و فرمود: نه، به حقّ محمد مصطفى سوگند، كه خدا تو را در فرود آمدن بر من رخصت نداده، پس آن ديوار در هواى ميان زمين و آسمان آويزان ماند تا مادرم از زير آن گذشت. بعد از آن پدرم، صد اشرفى به جهت مادرم تصدّق فرمود».

[١]. زمر، ٧٤.