پس عمّار بن ياسر- رحمه اللَّه- برخاست و عرض كرد كه: يا امير المؤمنين، ايشان را براى ما نام ببر تا ايشان را بشناسيم. فرمود كه: «بهترين خلائق در روزى كه خدا ايشان را جمع مى‌فرمايد، رسولانند و بهترين رسولان، محمد صلى الله عليه و آله است، و بهترين هر امّتى بعد از پيغمبر ايشان، وصىّ پيغمبر ايشان است تا پيغمبر ديگر او را دريابد، و بهترين اوصيا، وصىّ محمد صلى الله عليه و آله است، و بهترين خلائق بعد از اوصيا، شهيدانند، و بهترين شهيدان، حمزة بن عبدالمطّلب است و جعفر بن ابى‌طالب كه او را دو بال است به خون رنگ شده، و به آن بال‌ها در بهشت پرواز مى‌كند و كسى از اين امّت غير از او دو بال به او عطا نشده، و اينك چيزى است كه خدا محمد را به آن گرامى داشته و او را تشريف داده و دو سبط و فرزندزاده پيغمبر، حسن و حسين‌اند و مهدى عليهم السلام كه خدا او را هر كه خواهد از ما اهل بيت قرار خواهد داد».

پس، اين آيه را تلاوت فرمود: «وَ مَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَ الرَّسُولَ فَأُولئِكَ مَعَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَ وَ الصِّدِّيقِينَ وَ الشُّهَداءِ وَ الصَّالِحِينَ وَ حَسُنَ أُولئِكَ رَفِيقاً* ذلِكَ الْفَضْلُ مِنَ اللَّهِ وَ كَفى‌ بِاللَّهِ عَلِيماً»[١] (و در قرآن به جاى و رسوله، وَ الرَّسُولَ‌ است. و نسخ كافى مختلف است، وليكن بيشتر چنان است كه نوشته شد). و ترجمه آيه اين است: «و هر كه فرمان برد خدا و رسول او را، پس آن گروه فرمان‌برداران در روز قيامت با آنانند كه خدا بر ايشان انعام فرموده از پيغمبران و به غايت راست‌گويان در گفتار و كردار و شهيدان و نيكوكاران و آن گروه نيكو باشند از روى ياران و همراهان آنچه مذكور شد محض فضل و كرامت است از جانب خدا و خدا كافى است كه دانا باشد».

١٢٢٦/ ٣٥. محمد بن حسين (يا حسن)[٢]، از سهل بن زياد، از ابن فضّال، از على بن نعمان، از ابو مريم انصارى، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه گفت: به آن حضرت عرض كردم كه: نماز بر پيغمبر صلى الله عليه و آله چگونه بود؟ حضرت فرمود كه: «چون امير المؤمنين عليه السلام آن حضرت را غسل داد و كفن كرد، پرده‌اى بر روى پيغمبر انداخت و او را پوشانيد. پس ده نفر را بر او داخل گردانيد و دور آن حضرت را گرفتند و امير المؤمنين عليه السلام در ميان ايشان ايستاد و فرمود: «إِنَّ اللَّهَ وَ مَلائِكَتَهُ يُصَلُّونَ عَلَى النَّبِيِّ يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا صَلُّوا عَلَيْهِ وَ سَلِّمُوا تَسْلِيماً»[٣]، يعنى:

«به درستى كه خدا و همه فرشتگانش رحمت و صلوات مى‌فرستند بر پيغمبر (كه محمد)

[١]. نساء، ٦٩- ٧٠.

[٢]. در سند كتاب، محمد بن حسن است.

[٣]. احزاب، ٥٦.