امام موسى كاظم عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «فاطمه عليها السلام، صدّيقه و معصومه بود كه شهيد شد، و به درستى كه دختران پيغمبران حائض نمى‌شوند».

١٢٤٦/ ٤. احمد بن مهران- رحمه اللَّه- روايت كرده و آن را مرفوع ساخته و احمد بن ادريس نيز روايت كرده است از محمد بن عبدالجبّار شيبانى كه گفت: حديث كرد مرا قاسم بن محمد رازى و گفت كه: حديث كرد مرا على بن محمد هرمزانى از حضرت ابى عبداللَّه حسين بن على عليه السلام كه فرمود: «چون قبض روح مطهّر حضرت فاطمه عليها السلام شد، امير المؤمنين عليه السلام او را پنهان دفن كرد، و موضع قبر او را خاك پاشيد و با زمين برابر و هموار ساخت (كه علامت آن معلوم نباشد). پس برخاست و روى خود را به جانب قبر رسول خدا صلى الله عليه و آله گردانيد و گفت: سلام خدا (يا سلام من يا همه سلام‌ها) بر تو باد، يا رسول اللَّه از جانب خودم. سلام بر تو باد از جانب دختر تو و زيارت كننده‌اى كه به زيارت و ديدن تو آمده، و آن‌كه در اين خاك در عرصه تو شب را به روز مى‌آورد و آن‌كه خدا از براى او اختيار فرموده كه زود به تو ملحق گردد.

يا رسول اللَّه از فراق دختر برگزيده‌ات صبر من كم (يا تمام) شد و از وفات مهتر و بهترين زنان عالميان قوّتم زائل شد، مگر آن‌كه در اقتدا كردن من به سنّت تو كه صبر است در مطلق مصيبت در باب جدايى تو، كه از هر مصيبتى عظيم‌تر است و تاب آوردن اندوه مفارقت تو، جاى آن است كه خود را تسلّى دهم و گنجايش دارد كه در اين مصيبت صبر كنم.

پس هر آينه به تحقيق كه تو را به دست خود در لحد قبرت گذاشتم و بر بالش خاك تكيه دادم، و جان مقدّس تو در ميان كو گردن و سينه من روان شد و بيرون آمد. و در كتاب خدا است بهترين قبول كردن‌ها و آن اين است كه: «إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ»[١]. امانت خود را به خود برگردانيدى و گروگان خود را از من گرفتى و زهرا را ربودى.[٢] پس چه بسيار زشت است آسمان كبود و زمين غبارآلود.

يا رسول اللَّه، اندوه من هميشه خواهد بود، و شب من به بيدارى به سر خواهد رفت و اين اندوه، اندوهى است كه از دل من به در نخواهد رفت، تا آن‌كه خداى تعالى از براى من‌

[١]. بقره، ١٥٦.

[٢]. مترجم-/ رحمه اللَّه-/ اين سه فعل را به صورت معلوم ترجمه كرده و حال آن كه افعل ياد شده مجهول هستند و بنابر اين بايد معنا چنين باشد:« امانت باز پس داده شد، و گرو گرفته و زهرا ربوده شد.