٨٣٦/ ٤. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد، از جعفر بن يحيى، از مالك بن اشْيَم، از حسين بن بشّار كه گفت: ابن قِياما عريضه‌اى به خدمت ابوالحسن حضرت امام رضا عليه السلام نوشت و سخنش در آن عريضه اين بود كه چگونه تو امام باشى، با آن‌كه تو را فرزندى نيست؟ پس حضرت امام رضا عليه السلام او را جواب فرمود مانند كسى كه به خشم آمده باشد كه: «تو چه مى‌دانى كه مرا فرزندى نخواهد بود، و چند روز و چند شب بيش نگذرد تا آن‌كه خدا مرا پسرى روزى كند كه به واسطه او، ميان حقّ و باطل جدا شود».

٨٣٧/ ٥. بعضى از اصحاب ما، از محمد بن على، از معاوية بن حُكيم، از ابن ابى نصر روايت كرده است كه گفت: ابن نجاشى به من گفت كه: كيست امام بعد از صاحب تو؛ (يعنى:

امام رضا عليه السلام) و خواهش دارم كه تو او را سؤال كنى تا بدانم؟ ابن ابى نصر مى‌گويد كه: بعد از آن، بر امام رضا عليه السلام داخل شدم و آن حضرت را به ماجرا خبر دادم. فرمود كه: «امام بعد از من، پسر من است». بعد از آن فرمود كه: «آيا هيچ‌كس جرأت مى‌كند كه بگويد: پسر من و او را فرزندى نباشد».

(و مخفى نماند كه اين كلام، اگر صريح نباشد در اين‌كه امام محمد تقى عليه السلام در آن وقت متولّد نشده بود، لااقل در آن ظهور دارد، و آن‌كه گمان كرده كه آن حضرت در حين جواب موجود بوده، اشتباه كرده است. و مؤيّد اين، آن است كه در ارشاد شيخ مفيد، اين تتّمه نيز هست كه: و حال آن‌كه ابو جعفر عليه السلام متولّد نشده بود. پس چند روز بيش نگذشت تا آن‌كه آن حضرت عليه السلام متولّد شد).

٨٣٨/ ٦. احمد بن مهران، از محمد بن على، از معمّر بن خلاد روايت كرده است كه گفت: در نزد حضرت امام رضا عليه السلام چيزى را مذكور ساختيم، بعد از آن‌كه امام محمد تقى عليه السلام از براى او متولّد شده بود، فرمود كه: «شما را به اين سؤال چه حاجت؟ اينك ابوجعفر است كه من او را در مجلس خود نشانيده‌ام، و او را به جاى خويش قرار داده‌ام».

٨٣٩/ ٧. احمد، از محمد بن على، از ابن قياماى واسطى روايت كرده است كه گفت: بر على بن موسى الرّضا عليه السلام داخل شدم و به آن حضرت عرض كردم كه: آيا دو امام در يك وقت مى‌باشند؟ فرمود: «نه، مگر آن‌كه يكى از اين دو، ساكت باشد». به آن حضرت عرض كردم كه:

امام ناطق توئى و تو را فرزندى نيست كه امامِ ساكت باشد. و هنور ابوجعفر از برايش متولّد