پيوند داديم و متصل گردانيديم براى ايشان، سخن را (يعنى: پيوسته آن را فرستاديم) تا شايد كه ايشان پندپذير شوند». و حضرت فرمود كه: «مراد از آن، امامى است تا امامى ديگر» (يعنى:

ائمه را متصل به يكديگر ساختيم كه در هر زمان كه امامى فوت شد امام ديگر را نصب كرديم).

١١٠٦/ ١٩. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از حسن بن محبوب، از محمد بن نُعمان، از سلّام، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است در قول خداى تعالى: «آمَنَّا بِاللَّهِ وَ ما أُنْزِلَ إِلَيْنا»[١]، يعنى: «گرويده‌ايم به خدا و آنچه فرو فرستاده شد به سوى ما». كه آن حضرت فرمود:

«مقصود خدا از آن، على و فاطمه و حسن و حسين است عليهم السلام. و بعد از ايشان اين آيه در باب ائمه عليهم السلام جارى است. بعد از آن، سخن خدا برگشت نمود در باب سنيان و در باب ايشان تكلم كرد و فرمود: «فَإِنْ آمَنُوا»، يعنى: پس اگر ايمان بياورند سنيان، «بِمِثْلِ ما آمَنْتُمْ بِهِ»، يعنى:

«بمانند آنچه شما ايمان آورده‌ايد به آن» يعنى: على و فاطمه و حسن و حسين و ائمه عليهم السلام، «فَقَدِ اهْتَدَوْا»، «پس هر آينه راه راست يافته‌اند». «وَ إِنْ تَوَلَّوْا فَإِنَّما هُمْ فِي شِقاقٍ»[٢]، «و اگر برگردند از ايمان به آن، پس، جز اين نيست كه ايشان با حق در خلاف و نزاع‌اند».

١١٠٧/ ٢٠. حسين بن محمد، از معلّى بن محمد، از وشّاء، از مثنّى، از عبداللَّه بن عَجْلان، از امام محمد باقر عليه السلام در قول خداى تعالى: «إِنَّ أَوْلَى النَّاسِ بِإِبْراهِيمَ لَلَّذِينَ اتَّبَعُوهُ وَ هذَا النَّبِيُّ وَ الَّذِينَ آمَنُوا»[٣]، روايت كرده است كه آن حضرت فرمود: «ايشان، ائمه، و آنانند كه ايشان را پيروى نموده‌اند» (و ترجمه آيه مذكور شد).

١١٠٨/ ٢١. حسين بن محمد، از معلّى بن محمد، از وشّاء، از احمد بن عائذ، از ابن اذينه، از مالك جُهنى روايت كرده است كه گفت: به خدمت امام جعفر صادق عليه السلام عرض كردم كه:

چيست معنى قول خداى عزّوجلّ: «وَ أُوحِيَ إِلَيَّ هذَا الْقُرْآنُ لِأُنْذِرَكُمْ بِهِ وَ مَنْ بَلَغَ»[٤]، يعنى: «و وحى شد به سوى من اين قرآن، تا بترسانم شما را به آن و آن‌كه رسيده باشد». و حضرت فرمود كه: «آن‌كه رسيده باشد و قابليت داشته باشد، كه امام باشد از آل محمد، پس آن امام، به قرآن مردم را مى‌ترساند؛ چنانچه رسول خدا صلى الله عليه و آله مردم را به آن ترسانيد».

١١٠٩/ ٢٢. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد، از على بن حَكَم،

[١]. بقره، ١٣٦.

[٢]. بقره، ١٣٧.

[٣]. آل عمران، ٦٨.

[٤]. انعام، ١٩.