مجاهد و قتاده نيز مروى است)، و راست شد قد او (يا عقلش به نهايت نَشوْ و نما رسيد)، داديم او را پيغمبرى و دانش در دين»). آن‌كه گاهى جائز است كه به پيغمبر، پيغمبرى عطا شود و او كودك باشد، و جائز است كه به او عطا شود و او در سن چهل سالگى باشد».

١٠٠٢/ ٨. على بن ابراهيم، از پدرش روايت كرده است كه گفت: على بن حَسّان به خدمت امام محمدتقى عليه السلام عرض كرد كه: اى سيد من، مردم كم سالى تو را بر تو انكار دارند و مى‌گويند كه: طفل است و قابل امامت نيست. فرمود كه: «چگونه قول خدا را از اين باب انكار مى‌كنند؟ خدا به پيغمبر خود فرموده: «قُلْ هذِهِ سَبِيلِي أَدْعُوا إِلَى اللَّهِ عَلى‌ بَصِيرَةٍ أَنَا وَ مَنِ اتَّبَعَنِي»[١]. پس، به خدا سوگند، كه در اول پيغمبرى كسى او را پيروى نكرد، مگر على عليه السلام و آن حضرت را نه سال بود و من نيز پسر نه ساله‌ام».

٩٢. باب در بيان اين‌كه امام را غسل نمى‌دهد مگر امامى از ائمه هدى‌ عليهم السلام‌

١٠٠٣/ ١. حسين بن محمد، از معلّى بن محمد، از حسن بن على وشّاء، از احمد بن عمر حلّال، يا غير او، از امام رضا عليه السلام روايت كرده است كه گفت: به آن حضرت عرض كردم كه:

واقفيه با ما جدال و گفت‌وگو مى‌كنند و مى‌گويند كه: امام را غسل نمى‌دهد، مگر امام (و مراد ايشان، نفى امامت امام رضا عليه السلام است؛ زيرا كه امام موسى عليه السلام در بغداد رحلت فرمود، و امام رضا عليه السلام در مدينه بود، و بر آن ملاعين وارد مى‌آيد كه به امامت امام موسى عليه السلام نيز قائل نباشند؛ چه، اگر امام بود، بايست امامى او را غسل دهد و حال آن‌كه ايشان بعد از آن حضرت به امامى قائل نيستند. و پيش از اين مذكور شد كه امام موسى عليه السلام مأمور بود كه در وقت بيرون رفتن امام رضا عليه السلام، امر كند كه او را غسل دهد و بر او نماز كند در حال حيات. و چه امتناع دارد كه امام رضا عليه السلام از راه اعجاز امامت در پنهان به بغداد آمده باشد و او را غسل داده باشد؟ چنانچه در حقيقت و نفس الامر چنين بود. و تتمه حديث آن كه:) راوى مى‌گويد كه: حضرت فرمود:

«ايشان چه مى‌دانند كه كى آن حضرت عليه السلام را غسل داد؟» و فرمود كه: «به ايشان چه گفتى؟» راوى مى‌گويد كه: عرض كردم كه: فداى تو گردم، به ايشان گفتم كه: اگر آقاى من بفرمايد

[١]. يوسف، ١٠٨. يعنى: بگو: اى محمد كه: اين دعوت به توحيد و آماده شدن براى معاد، راه من است و بر اين امر ثابتم‌و مى‌خوانم مردمان را به راه خدا در حالتى كه بر بينايى و مطلعم بر بيان هويدا و حجت روشن بر وجه يقين، من و آن‌كه مرا پيروى كرده است.( مترجم)