از مفضّل بن صالح، از جابر، از امام محمدباقر عليه السلام در قول خداى عزّوجلّ‌ «وَ لَقَدْ عَهِدْنا إِلى‌ آدَمَ مِنْ قَبْلُ فَنَسِيَ وَ لَمْ نَجِدْ لَهُ عَزْماً»[١]، يعنى: «و هر آينه كه ما عهد كرديم به سوى آدم، پس از اين زمان (يعنى: او را امر فرموديم) پس فراموش كرد (يعنى: آن امر را ترك كرد) و نيافتيم از براى او عزيمت و دل بستگى را». و گفت كه: حضرت فرمود: «عهد كرديم به سوى او در باب محمد و ائمه عليهم السلام بعد از او، پس ترك نمود و او را عزمى نبود كه ايشان همچنين‌اند. و جز اين نيست كه اولوالعزم از پيغمبران را اولوالعزم ناميدند، زيرا كه خدا به سوى ايشان عهد فرمود در باب محمد و اوصياى بعد از او، و حضرت مهدى و طريقه و روش او، و عزم ايشان جمع شد بر اين‌كه اين امر، همچنين است و بر اقرار و اعتراف به آن».

١١١٠/ ٢٣. حسين بن محمد، از معلّى بن محمد، از جعفر بن محمد بن عبيداللَّه، از محمد بن عيسى قمّى، از محمد بن سليمان، از عبداللَّه بن سِنان، از امام جعفر صادق عليه السلام چنين روايت كرده است در قول خداى تعالى: «وَ لَقَدْ عَهِدْنا إِلى‌ آدَمَ مِنْ قَبْلُ» كلمات فى محمد و على و فاطمه و الحسن والحسين و الائمة عليهم السلام من ذريتهم‌ «فَنَسِيَ»، يعنى: «و هر آينه به حقيقت كه عهد كرديم به سوى آدم پيش از، اين [سخنانى چند را در باب محمد و على و فاطمه و حسن و حسين و امامان عليهم السلام كه از فرزندان ايشانند]، پس فراموش كرد و ترك نمود». و حضرت فرمود: «به خدا سوگند، كه اين آيه، همچنين بر محمد صلى الله عليه و آله فرو فرستاده شد».

١١١١/ ٢٤. محمد بن يحيى، از محمد بن حسين، از نضر بن شعيب، از خالد بن مادّ، از محمد بن فُضيل، از ثُمالى، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «خدا به سوى پيغمبرش صلى الله عليه و آله وحى كرد كه: «فَاسْتَمْسِكْ بِالَّذِي أُوحِيَ إِلَيْكَ إِنَّكَ عَلى‌ صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ»[٢]، يعنى: پس چنگ در زن به آنچه وحى شده به سوى تو. به درستى كه تو بر راه راستى» (كه هيچ كجى در آن نيست). و حضرت فرمود: «يعنى: به درستى كه تو بر ولايت على عليه السلام ثابتى و على عليه السلام همان راه راست است».

١١١٢/ ٢٥. على بن ابراهيم، از احمد بن محمد برقى، از پدرش، از محمد بن سنان، از عمّار بن مروان، از مُنَخّل، از جابر، از امام محمدباقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:

«جبرئيل عليه السلام اين آيه را بر محمد صلى الله عليه و آله چنين فرود آورد: «بِئْسَمَا اشْتَرَوْا بِهِ أَنْفُسَهُمْ أَنْ يَكْفُرُوا بِما

[١]. طه، ١١٥.

[٢]. زخرف، ٤٣.