و حضرت فرمود كه: «مقصود از اين آيه، آن است كه نبوديم از جمله پيروان امامانى كه خداى تبارك و تعالى در شأن ايشان فرموده كه: «وَ السَّابِقُونَ السَّابِقُونَ* أُولئِكَ الْمُقَرَّبُونَ»[١]. آيا مردمان را نمى‌بينى كه آن اسبى را كه در پهلو و عقب اسب پيش در مى‌آيد در ميان اسبان جمع شده براى دوانيدن، مصلّى مى‌نامند؟» (چنانچه اول را مجلّى و سيّم را مسلّى به سين و چهارم را تالى مى‌گويند تا آخر نام‌هاى ده‌گانه كه در كتب لغت مسطور است).

و حضرت فرمود: «پس اين است آنچه خدا قصد فرموده، از آنجا كه فرموده: «لَمْ نَكُ مِنَ الْمُصَلِّينَ»[٢]، يعنى: نبوديم از پيروان پيشى گيرندگان».

١١٢٦/ ٣٩. احمد بن مهران، از عبدالعظيم بن عبداللَّه حسنى، از موسى بن محمد، از يونس بن يعقوب، از آن‌كه او را ذكر كرده، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است در قول خدا: «وَ أَنْ لَوِ اسْتَقامُوا عَلَى الطَّرِيقَةِ لَأَسْقَيْناهُمْ ماءً غَدَقاً»[٣]، كه آن حضرت فرمود: «يعنى: هر آينه مى‌نوشانيديم ايمان را به دل‌هاى ايشان، و طريقه، همان ولايت على بن ابى طالب و اوصيا عليهم السلام است».

١١٢٧/ ٤٠. حسين بن محمد، از معلّى بن محمد، از محمد بن جمهور، از فضالة بن ايّوب، از (حسن يا) حسين بن عثمان، از ابو ايّوب، از محمد بن مسلم روايت كرده است كه گفت:

امام جعفر صادق عليه السلام را سؤال كردم از قول خداى عزّوجلّ: «قالُوا رَبُّنَا اللَّهُ ثُمَّ اسْتَقامُوا»، حضرت صادق عليه السلام فرمود كه: «مستقيم شدند بر امامان، يك به يك به ترتيب. «تَتَنَزَّلُ عَلَيْهِمُ الْمَلائِكَةُ أَلَّا تَخافُوا وَ لا تَحْزَنُوا وَ أَبْشِرُوا بِالْجَنَّةِ الَّتِي كُنْتُمْ تُوعَدُونَ»[٤]» (و ترجمه آيه در باب عرض اعمال گذشت).

١١٢٨/ ٤١. حسين بن محمد، از معلّى بن محمد، از وشّاء، از محمد بن فضيل، از ابو حمزه روايت كرده است كه گفت: امام محمد باقر عليه السلام را سؤال كردم از قول خداى تعالى: «قُلْ إِنَّما أَعِظُكُمْ بِواحِدَةٍ»[٥]، يعنى: «بگو كه: پند مى‌دهم شما را و ارشاد مى‌نمايم به خصلت واحده» (يعنى: يك چيز شما را مى‌نمايم). و حضرت فرمود كه: «جز اين نيست كه شما را پند مى‌دهم‌

[١]. واقعه، ١٠- ١١.

[٢]. مدّثّر، ٤٣؛ جن، ١٦.

[٣]. جن، ١٦.

[٤]. فصلت، ٣٠.

[٥]. سبأ، ٤٦.