نزد آنچه تو را به آن متّهم ساخته، و تو را به آن نسبت داده، از آن امرى كه امير المؤمنين برائت ذمّه و بى‌تقصيرى و صدق نيّت تو را در ترك معارضه با او دانست، و دانست كه تو خود را سزاوار آن نمى‌دانى كه با او معارضه كنى؛ چه او قابل معارضه كردن با تو نيست، و امير المؤمنين، محمد بن فضل را والى گردانيد كه متوجّه شود آنچه را كه عبداللَّه بن محمد از آن امور متوجّه مى‌شد، و او را امر فرمود به اين‌كه تو را گرامى دارد و تعظيم و توقير نمايد، و به سوى فرمان و رأى تو منتهى شود (كه آنچه به فرمايى و صلاح بدانى از آن قرار و عمل كند) و پا از فرموده و صلاح تو بيرون نگذارد، و به سوى خدا و به سوى امير المؤمنين به اين سبب تقرّب جويد، و امير المؤمنين به تو مشتاق و آروزمند است، و تازه كردن ديدار تو را دوست مى‌دارد، و مى‌خواهد كه تو را ببيند.

پس اگر به زيارت و ديدن او شاد و خرّم مى‌شوى، و مى‌خواهى كه در نزد او بمانى در هر زمانى كه صلاح دانستى، بيرون مى‌آيى با هر كه دوست دارى؛ از خويشان و مواليان و خدمت‌كاران خويش، با وسعت در زمان و هموارى و اطمينان و آرام، بى آن‌كه در وقت كوچ كردن تعجيل و شتابى باشد، و در عرض راه هر وقت كه خواهى كوچ مى‌كنى، و هر وقت كه خواهى فرود مى‌آيى، و به هر وضع كه خواهى راه مى‌روى، و اگر دوست مى‌دارى كه يحيى بن هرثمه، غلام امير المؤمنين و هر كه با او باشد از سپاه تو را همراهى كنند، كه در هر وقت كوچ مى‌كنى، ايشان كوچ كنند و به هر وضع كه راه مى‌روى، راه روند، كه در هر باب مطيع تو باشند، امر در اين باب به تو مفوّض است، تا آن‌كه به نزد امير المؤمنين بيايى.

پس چنان نيست كه هيچ‌يك از برادران و فرزندان و خويشان و خاصّه‌گانش مرتبه‌اش در نزد او لطيف‌تر و مكرمتش از براى او، ستوده‌تر باشد و نه آن‌كه امير المؤمنين نظر شفقت به ايشان بيشتر و بر ايشان مهربان‌تر و با ايشان نيكوكارتر و به سوى ايشان آرام و سكونش زيادتر باشد از او نسبت به تو. ان شاءاللَّه تعالى (يعنى: اراده امير المؤمنين اين است كه تو را برگزيند و بر تو تفضّل كند، به آنچه بر نگزيند و تفضّل نكند بر غير تو از برادران و فرزندان و ساير خويشان و غير ايشان از مقرّبان خويش) و سلام خدا (يا سلام من، يا همه سلام‌ها) و رحمت خدا و بركت‌هاى او بر تو باد.

و ابراهيم، پسر عبّاس اين نامه را نوشت و خدا صلوات فرستد بر محمد و آل او و سلام گويد بر ايشان.