درجه‌ها و پايه‌هاى بلندند از براى مؤمنان، و به دوستى ايشان با ما و شناختن ايشان ما را، خدا اعمال ايشان و ثواب آن را از براى ايشان، دو برابر مى‌كند، و پايه‌هاى بلند را از براى ايشان بلند مى‌سازد».

١١٧٢/ ٨٥. علّى بن محمد و غير او، از سهل بن زياد، از يعقوب بن يزيد، از زياد قندى، از عمّار اسدى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده‌اند در قول خداى عزّوجلّ: «إِلَيْهِ يَصْعَدُ الْكَلِمُ الطَّيِّبُ وَ الْعَمَلُ الصَّالِحُ يَرْفَعُهُ»[١]، كه آن حضرت فرمود: «مراد، ولايت ما اهل بيت است»- و به دست خويش اشاره به سينه خود فرمود- و فرمود: «پس هر كه ما را دوست ندارد، خدا عملى را از براى او بلند نسازد». و ترجمه آيه اين است كه: «به سوى خدا بالا مى‌رود سخن پاك و پاكيزه (و به معرض قبول الهى مى‌رسد)، و كردار شايسته، خدا، آن را بلند مى‌گرداند، و به حيّز قبول مى‌رساند».

١١٧٣/ ٨٦. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد، از حسين بن سعيد، از نضر بن سُويد، از قاسم بن سليمان، از سَماعة بن مهران، از امام جعفر صادق عليه السلام در قول خداى عزّوجلّ: «يُؤْتِكُمْ كِفْلَيْنِ مِنْ رَحْمَتِهِ»، كه آن حضرت فرمود كه: «امام حسن و امام حسين‌اند»، «وَ يَجْعَلْ لَكُمْ نُوراً تَمْشُونَ بِهِ»[٢]، فرمود كه: «نور، امامى است كه به او اقتدا مى‌كنيد».

١١٧٤/ ٨٧. على بن ابراهيم، از پدرش، از قاسم بن محمد جوهرى، از بعضى از اصحاب خويش، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است در قول خداى تعالى: «وَ يَسْتَنْبِئُونَكَ أَ حَقٌّ هُوَ»، يعنى: «و خبر مى‌گيرند تو را و از تو مى‌پرسند كه آيا راست است آن امر معهود؟» كه حضرت فرمود: «يعنى: آنچه تو در شأن على مى‌گويى: «قُلْ إِي وَ رَبِّي إِنَّهُ لَحَقٌّ وَ ما أَنْتُمْ بِمُعْجِزِينَ»[٣]، يعنى: بگو: اى محمد، آرى به حق پروردگار من. به درستى كه آن، راست و درست است و نيستيد شما عاجز كنندگان خدا».

١١٧٥/ ٨٨. على بن محمد، از سهل بن زياد، از محمد بن سليمان ديلمى، از پدرش، از ابان بن تغلب، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه گفت: به آن حضرت عرض كردم كه: فداى تو گردم، چيست معنى قول خدا: «فَلَا اقْتَحَمَ الْعَقَبَةَ»[٤]؟ فرمود كه: «هر كه خدا او را به ولايت ما گرامى دارد، از اين عقبه و گذار، گذشته است. و ماييم آن عقبه كه هر كه به مشقت‌

[١]. فاطر، ١٠.

[٢]. حديد، ٢٨.

[٣]. يونس، ٥٣.

[٤]. بلد، ١١.