ما همه به امر خدا قيام مى‌كنيم». عرض كردم كه: تويى مهدى؟ فرمود كه: «ما همه به سوى خدا هدايت مى‌كنيم». عرض كردم كه: تويى صاحب شمشير؟ فرمود كه: «ما همه صاحب شمشير و وارث شمشيريم». عرض كردم كه: تويى آن كسى كه دشمنان خدا را مى‌كشى و دوستان خدا به واسطه تو عزيز و غالب مى‌شوند و دين خدا به تو ظاهر مى‌شود؟ فرمود كه: «اى حَكم، چگونه من آن باشم و حال آن‌كه به چهل و پنج سال رسيده‌ام، و به درستى كه صاحب اين امر عهدش به شير مادر از عهد من به آن نزديك‌تر و بر پشت اسب از من سبك‌تر است» (و مراد اين است كه آن حضرت سالش از من كم‌تر و جثّه‌اش از من كوچك‌تر است).

١٤١٢/ ٢. حسين بن محمد اشعرى، از معلّى بن محمد، از وشّاء، از احمد بن عائذ، از ابوخديجه، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه از آن حضرت سؤال شد از قائم، فرمود كه: «ما همه به امر خدا قائميم؛ هر يك بعد از ديگرى تا آن‌كه صاحب شمشير بيايد پس هرگاه صاحب شمشير بيايد، مى‌آيد يا امرى غير از آنچه پيش از او بوده است».

١٤١٣/ ٣. على بن محمد، از سهل بن زياد، از محمد بن حسن بن شمّون، از عبداللَّه بن عبدالرحمان، از عبداللَّه بن قاسم بَطل، از عبدالللَّه بن سنان روايت كرده است كه گفت: به امام جعفر صادق عليه السلام عرض كردم: «يَوْمَ نَدْعُوا كُلَّ أُناسٍ بِإِمامِهِمْ»[١] فرمود كه: «مراد، امام ايشان است كه در ميان ايشان باشد و آن، امام قائم اهل زمان خود است».

١٢٩. باب در بيان صِله امام‌[٢]

١٤١٤/ ١. حسين بن محمد بن عامر به اسناد خويش روايت كرده و آن را مرفوع ساخته و گفته است كه: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه: «هر كه گمان كند كه امام به آنچه در دست مردم است، احتياج دارد، كافر است. جز اين نيست كه مردم احتياج دارند به اين‌كه امام از ايشان قبول فرمايد. خداى عزّوجلّ فرموده است كه: «خُذْ مِنْ أَمْوالِهِمْ صَدَقَةً تُطَهِّرُهُمْ وَ تُزَكِّيهِمْ بِها»[٣]؛ يعنى: فراگير از جمله مال‌هاى ايشان زكات واجبى را كه پاك گرداند آن صدقه (يا تو پاك گردانى) ايشان را از گناهان و زياد گردانى حسنات ايشان را و درجه ايشان را رفيع گردانى به آن صدقه).

١٤١٥/ ٢. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد، از وشّاء، از

[١]. اسرا، ٧١.

[٢]. و صله به كسر صاد مزد و پيوستن است.( مترجم)

[٣]. توبه، ١٠٣.