١٠٢٠/ ٣. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از حسين بن سعيد، از حمّاد بن عيسى، از حسين بن مختار، از زيد شَحّام، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه گفت: به خدمت آن حضرت عرض كردم كه: در نزد ما مردى است كه او را كُلَيْب مى‌گويند و چيزى از شما وارد نمى‌شود، مگر آن‌كه مى‌گويد كه: من اين را مُسَلّم و قبول دارم. پس ما او را نسبت به تسليم داديم و او را كُليب تسليم نام كرده‌ايم. زيد مى‌گويد كه: حضرت فرمود: «خدا او را رحمت كند». بعد از آن فرمود كه: «آيا مى‌دانيد كه تسليم چيست؟» ما همه ساكت شديم.

فرمود: «به خدا سوگند، كه تسليم، خشوع و فروتنى كردن است. خداى عزّوجلّ فرموده يا فرموده او است كه: «الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ وَ أَخْبَتُوا إِلى‌ رَبِّهِمْ»[١]».

١٠٢١/ ٤. حسين بن محمد، از معلّى بن محمد، از وشّاء، از ابان، از محمد بن مسلم، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است در قول خداى عزّوجلّ: «وَ مَنْ يَقْتَرِفْ حَسَنَةً نَزِدْ لَهُ فِيها حُسْناً»[٢]، كه آن حضرت فرمود كه: «اقتراف حسنه و اكتساب آن، آن است كه از براى ما گردن نهد و بر ما راست گويد و آن‌كه بر ما دروغ نگويد». و ترجمه آيه اين است كه: و هر كه كسب كند، نيكى را، زياده كنيم از براى او در آن نيكى نيكويى را يعنى: ثواب آن را مضاعف گردانيم.

١٠٢٢/ ٥. على بن محمد بن عبداللَّه، از احمد بن محمد برقى، از پدرش، از محمد بن عبدالحميد، از منصور بن يونس، از بشير دَهّان، از كامل تمّار روايت كرده است كه گفت:

امام محمد باقر عليه السلام فرمود كه: «قَدْ أَفْلَحَ الْمُؤْمِنُونَ»[٣] حضرت فرمود كه: «اى كامل، آيا مى‌دانى كه ايشان كيانند؟» عرض كردم كه: تو بهتر مى‌دانى. فرمود: «به حقيقت كه رستگار شدند مؤمنانى كه تسليم كننده‌اند. به درستى كه مسلمانند كه نجيبان و بزرگوارانند. پس مؤمن‌

[١]. هود، ٢٣. و در صدر آيه، لفظ انَّ موجود است، يعنى: به درستى كه آنان ايمان آوردند و كارهاى شايسته كردند و آرام گرفتند به ذكر پروردگار خويش و خشوع و خضوع نمودند براى خدا، آن گروه ملازمان بهشت‌اند كه ايشان هميشه در آن خواهند بود.( مترجم)

[٢]. شورا، ٢٣.

[٣]. مؤمنون، ١. يعنى: به حقيقت كه رستگار شدند مؤمنان و به مقاصد دنيوى و اخروى خود رسيدند.( مترجم)