و محمد بن يحيى، از عبداللَّه بن محمد بن عيسى، از پدرش، از بعضى از اصحابش، از مفضّل بن عُمر، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده‌اند كه فرمود: «وقتى كه بندگان به خدا نزديكترند و آن جناب از ايشان خشنودتر است، وقتى است كه حجت خداى عزّوجلّ را نيابند (و از براى ايشان ظاهر نباشد) و مكان او را ندانند، و با اين حال مى‌دانند كه حجّت خداى جلّ ذكره و پيمان او باطل نشده. پس در نزد آن منتظر فَرَج باشيد در صبح و شام؛ زيرا كه سخت‌ترين اوقاتى كه خشم خدا بر دشمنان خويش تحقّق دارد، آن وقتى است كه حجّت او را نيابند، و از براى ايشان ظاهر نشود.

و به تحقيق كه خدا مى‌دانست كه دوستان او با اين حال، شكّ به هم نمى‌رسانند، و اگر مى‌دانست كه ايشان شك به هم مى‌رسانند، در يك چشم بر هم زدن، حجّت خود را از ايشان غائب نمى‌گردانيد، و اين ظهور (يا غيبت) نمى‌باشد مگر بر سر بدترين مردمان».

٨٨٩/ ٢. حسين بن محمد اشعرى، از معلّى بن محمد، از على بن مِرداس، از صفوان بن يحيى و حسن بن محبوب، از هشام بن سالم، از عمّار ساباطى روايت كرده است كه گفت: به امام جعفر صادق عليه السلام عرض كردم كه كدام يك بهتر است: عبادت در نهان با امامى از شما كه پنهان باشد در دولت باطل، يا عبادت در حال ظهور حق و دولت آن با امامى از شما كه ظاهر باشد؟

حضرت فرمود كه: «اى عمّار، صدقه‌اى كه در نهان باشد، به خدا سوگند بهتر است از صدقه‌اى كه در آشكار باشد. و همچنين به خدا سوگند كه عبادت شما در نهان، با امام خويش كه پنهان است در زمان دولت باطل و ترسيدن شما از دشمنان خويش در دولت باطل، و در حال صلح و متاركه، بهتر است از عبادت آن‌كه خداى عزّذكره را عبادت مى‌كند در زمان ظهور حقّ با امام حقى كه ظاهر باشد در زمان دولت حق. و عبادتى كه با خوف باشد در دولت باطل، چون عبادتى نيست كه با امن باشد در دولت حق.

و بدانيد كه هر كه از شما امروز يك نماز واجبى را به جاى آورد در جماعت در وقت آن، و آن را از دشمن خويش پنهان كند، و آن را تمام گرداند با كمال امور معتبره در آن، خداى عزّوجلّ ثواب پنجاه نماز واجبى را كه در جماعت به جا آورده باشد، بنويسد. و هر كه از شما يك نماز واجبى را تنها به جا آورد در وقت آن، در حالى كه آن را از دشمن خود پنهان دارد، و با كمال امور معتبره آن را تمام گرداند، خداى عزّوجلّ به آن يك نماز بيست و پنج نماز واجبى‌