فرمود: «يعنى: كسى كه شريك گرداند به ولايت امير المؤمنين عليه السلام غير او را و ايمان نيارود به آيات پروردگار خويش و ائمه را از روى عناد ترك كند، و آثار ايشان را پيروى ننمايد، و ايشان را دوست ندارد».

و ترجمه آيات اين است كه: «و هر كه روى برتابد از ياد من، پس به درستى كه از براى اوست زيستنى تنگ و زندگانى سخت، و او را محشور مى‌كنيم در روز قيامت، در حالى كه نابينا باشد، مى‌گويد: پروردگارا، چرا مرا نابينا محشور كردى و به تحقيق كه من در دنيا بينا بودم؟. حق تعالى در جواب فرمايد كه: همچنين بود فعل تو. (يعنى: همچنان كه تو در دنيا چشم از طريق خير پوشيدى، ما خير امروز را از چشم تو پوشيديم). آيت‌هاى ما به نزد تو آمدند، پس آنها را فراموش نمودى، و ترك كردى و همچنان كه آيت‌هاى ما را ترك كردى، امروز ترك كرده مى‌شوى، و مانند اين جزا كه به بر تابندگان مى‌دهيم، جزا مى‌دهيم هر كه را كه از حدّ در گذشته و ايمان نياورده به آيت‌هاى پروردگار خود، و هر آينه، عذاب آن سراى كه كورى و عذاب دائمى است، سخت‌تر و پاينده‌تر است».

(تتمه حديث آن‌كه) راوى مى‌گويد كه: عرض كردم: «اللَّهُ لَطِيفٌ بِعِبادِهِ يَرْزُقُ مَنْ يَشاءُ»[٢]؟

يعنى: «خدا بسيار نيكوكار است با بندگان خود. روزى مى‌دهد هر كه را مى‌خواهد». حضرت فرمود: «يعنى: ولايت امير المؤمنين را به او روزى مى‌كند». عرض كردم: «مَنْ كانَ يُرِيدُ حَرْثَ الْآخِرَةِ»؟ فرمود كه: «مراد، معرفت امير المؤمنين و ائمه عليهم السلام است». «نَزِدْ لَهُ فِي حَرْثِهِ»[٣]؟

فرمود: «يعنى: زياد مى‌كنيم او را از آن معرفت». و فرمود كه: «بهره خويش را از دولت ايشان تمام فرا مى‌گيرد».

«وَ مَنْ كانَ يُرِيدُ حَرْثَ الدُّنْيا نُؤْتِهِ مِنْها وَ ما لَهُ فِي الْآخِرَةِ مِنْ نَصِيبٍ»[٤]؟ فرمود كه: «او را در دولت حق با حضرت قائم عليه السلام بهره‌اى نباشد». و ترجمه آيه، اين است كه: «هر كه خواسته باشد كشت آن سراى را، بيفزاييم او را در كشت او، و هر كه خواسته باشد كشت دنيا را، عطا كنيم او را بهره‌اى از دنيا (به حسب مقتضاى حكمت)، و نيست او را در آن سراى هيچ بهره‌اى».

[١]. طه، ١٢٧.

[٢]. شورا، ١٩.

[٣]. شورا، ٢٠.

[٤]. شورا، ٢٠.