بدان اى عمّار، به خدا سوگند كه كسى از شما نمى‌ميرد بر اين حالى كه شما بر آن هستيد، مگر آن‌كه در نزد خدا از بسيارى از شهيدان بدر و احد، افضل باشد، پس مژده باد شما را».

٨٩٠/ ٣. على بن محمد، از سهل بن زياد، از ابن محبوب، از ابى اسامه، از هشام؛

و محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از ابن محبوب، از هشام بن سالم، از ابوحمزه، از ابواسحاق روايت كرده‌اند كه گفت: حديث كردند مرا معتمدين از اصحاب امير المؤمنين عليه السلام كه شنيدند از امير المؤمنين عليه السلام كه در خطبه‌اى از خطبه‌هاى خود مى‌گفت:

«بار خدايا، من مى‌دانم كه همه علم به هم ضمّ نمى‌شود (كه در نزد اهل آن جمع گردد و بروز نكند) و مادّه‌هاى آن منقطع نمى‌گردد، و تو زمين خود را خالى نمى‌كنى از حجّت خويش بر خلائق، كه يا ظاهر است و مردم او را اطاعت نمى‌كنند، يا ترسان و پنهان است (چون شمشير، كه در غلاف باشد)، تا آن‌كه حجّت تو باطل نشود. و دوستان خود را گمراه نمى‌گردانى، بعد از آن‌كه ايشان را هدايت كرده باشى، بلكه ايشان در كجايند؟ و چقدرند؟ و اين گروهند كه شماره ايشان كم‌تر و قدر ايشان در نزد خداى جلّ‌ذكره عظيم‌تر است. پيروى مى‌كنند پيشروان دين را كه ائمّه راه نمايندگانند، و از صفت ايشان، آن است كه به آداب ايشان ادب‌مند مى‌شوند، و طريقه ايشان را كه راهى است راست، سلوك مى‌نمايند.

پس در اين هنگام، علم، ايشان را در مى‌آورد بر سر حقيقت ايمان، با نهايت تسلّط تا آن را چنانچه هست، بشناسند (يا اركان آن را كه عقائد و اعمال صالحه است، به دست آورند). بعد از آن، ارواح ايشان پيشروان علم را اجابت كنند، با كمال جد و جهد و از حديث ايشان، بيابند آنچه را كه بر غير ايشان دشوار باشد، و انس گيرند به آنچه تكذيب كنندگان از آن وحشت داشته باشند، و اسراف كنندگان آن را ابا داشته باشند. اين گروه، پيروان علمايند كه با اهل دنيا مصاحبت مى‌نمايند به طاعت خداى تبارك و تعالى و طاعت دوستان آن جناب، و ديندارى مى‌كنند به تقيّه و پرهيز كردن از دين خود، و ترسيدن از دشمنان خود، و ارواح ايشان، متعلّق است به محلّ اعلى (كه عالم قدس و ملكوت است).

پس علماى ايشان و پيروان ايشان، گنگان و خاموشانند در زمان دولت باطل به جهت تقيّه، و دولت حقّ را انتظار مى‌كشند. و زود باشد كه خدا حقّ را ثابت گرداند به آيات و