١١٥٨/ ٧١. حسين بن محمد، از معلّى بن محمد، از محمد بن اورَمه، از على بن حسّان، از عبدالرحمان بن كثير، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است در قول خدا: «وَ هُدُوا إِلَى الطَّيِّبِ مِنَ الْقَوْلِ وَ هُدُوا إِلى‌ صِراطِ الْحَمِيدِ»[١]، يعنى: «و راه نموده شدند به چيزى پاكيزه از گفتار، و راه نموده شدند به راه خداوند ستوده كه مستحق حمد است»، كه آن حضرت فرمود: «مراد از اين ره نموده شدگان، حمزه و جعفر و عبيده و سلمان و ابوذر و مقداد بن اسود و عمّارند كه راه نموده شدند به امير المؤمنين عليه السلام».

و در قول آن جناب: «حَبَّبَ إِلَيْكُمُ الْإِيمانَ وَ زَيَّنَهُ فِي قُلُوبِكُمْ»[٢]، كه ترجمه آن اين است كه:

«خدا دوست گردانيد به سوى شما ايمان را و آن را راست در دل‌هاى شما» فرمود كه:

«مقصود، امير المؤمنين عليه السلام است». «وَ كَرَّهَ إِلَيْكُمُ الْكُفْرَ وَ الْفُسُوقَ وَ الْعِصْيانَ»[٣]، يعنى: «و مكروه گردانيد و دشمن ساخت به سوى شما كفر و پوشيدن حق و فسوق و بيرون رفتن از فرمان خدا و عصيان و نافرمانى از روى عناد و طغيان را». و حضرت فرمود كه: «مقصود، اول و دويم و سيم‌اند» (يعنى: ...).

١١٥٩/ ٧٢. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از ابن محبوب، از جميل بن صالح، از ابو عبيده روايت كرده است كه گفت: امام محمد باقر عليه السلام را سؤال كردم از قول خداى تعالى:

«ائْتُونِي بِكِتابٍ مِنْ قَبْلِ هذا أَوْ أَثارَةٍ مِنْ عِلْمٍ إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ»[٤]، فرمود كه: «از كتاب، تورات و انجيل را قصد فرموده و به بقيه از علم، علم اوصياى پيغمبران را عليهم السلام اراده نموده».

١١٦٠/ ٧٣. حسين بن محمد، از معلّى بن محمد، از آن‌كه او را خبر داده، از على بن جعفر روايت كرده است كه گفت: شنيدم از حضرت امام موسى عليه السلام كه مى‌فرمود: «چون رسول خدا صلى الله عليه و آله در خواب ديد كه تَيمْ و عَدى (...) و بنى‌اميه بر منبر او بالا مى‌روند، آن را قبيح و شنيع شمرد، پس خداى تبارك و تعالى قرآنى را فرو فرستاد كه اندوهناك به آن تسلى مى‌يابد و آن اين است كه: «وَ إِذْ قُلْنا لِلْمَلائِكَةِ اسْجُدُوا لِآدَمَ فَسَجَدُوا إِلَّا إِبْلِيسَ»[٥]، يعنى: «و ياد كن وقتى را كه‌

[١]. حج، ٢٤.

[٢]. حجرات، ٧.

[٣]. حجرات، ٧.

[٤]. احقاف، ٤.

[٥]. طه، ١١٦.