شَهْراً حَتَّى إِذا بَلَغَ أَشُدَّهُ وَ بَلَغَ أَرْبَعِينَ سَنَةً قالَ رَبِّ أَوْزِعْنِي أَنْ أَشْكُرَ نِعْمَتَكَ الَّتِي أَنْعَمْتَ عَلَيَّ وَ عَلى‌ والِدَيَّ وَ أَنْ أَعْمَلَ صالِحاً تَرْضاهُ وَ أَصْلِحْ لِي فِي ذُرِّيَّتِي»[١]، يعنى: تا وقتى كه رسيد آن آدمى به نهايت قوّت و استحكام عقل خود و رسيد به چهل سالگى، گفت كه: پروردگارا، الهام كن مرا كه شكر گويم نعمت تو را كه انعام كرده‌اى بر من و بر پدر و مادر من، و ديگر آن‌كه عمل كنم عملى كه شايسته باشد كه بپسندى تو آن را و از آن خشنود شوى، و به صلاح آور براى من و آن را جارى گردان در فرزندان من» و حضرت فرمود: «اگر نه اين بود كه آن حضرت گفت كه:

به صلاح آور براى من در فرزندان من، هر آينه همه فرزندان آن حضرت، امام بودند.

و حضرت امام حسين عليه السلام، از پستان فاطمه عليها السلام و زنى ديگر شير نخورد، و امر چنان بود كه او را به نزد حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله مى‌آوردند، پس انگشت بزرگ خود را در دهانش مى‌گذاشت و از آن انگشت مى‌مكيد، آنچه را كه دو روز و سه روز او را كفايت مى‌كرد، و در آن مدّت، احتياج به شير نداشت، پس گوشت امام حسين عليه السلام از گوشت رسول خدا صلى الله عليه و آله و خون آن حضرت روييده، و هيچ فرزندى شش ماهه متولّد نشد، مگر عيسى بن مريم و حسين بن على عليهما السلام».

و در روايت ديگر از حضرت امام رضا عليه السلام چنين است كه: «پيغمبر صلى الله عليه و آله عادتش اين بود كه امام حسين عليه السلام را به نزد او مى‌آوردند، پس زبان خويش را چون لقمه در دهانش مى‌گذاشت و امام حسين آن را مى‌مكيد و به همان اكتفا مى‌كرد و از هيچ زنى شير نخورد».

١٢٦٤/ ٥. على بن محمد روايت كرده و آن را مرفوع ساخته از امام جعفر صادق عليه السلام در قول خداى عزّوجلّ: «فَنَظَرَ نَظْرَةً فِي النُّجُومِ* فَقالَ إِنِّي سَقِيمٌ»[٢]، يعنى: «پس ابراهيم نگاه كرد نگاه كردنى در ستارگان، پس گفت: به درستى كه من بيمارم» و حضرت فرمود كه: «ابراهيم حساب نمود، پس ديد آنچه را كه به امام حسين عليه السلام فرود مى‌آمد، پس گفت كه: من بيمارم از براى آنچه به امام حسين عليه السلام فرود خواهد آمد».

١٢٦٥/ ٦. احمد بن محمد، از محمد بن حسن، از محمد بن عيسى بن عبيد، از على بن اسباط، از سيف بن عَميره، از محمد بن حُمران روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه: «چون از امر حضرت امام حسين عليه السلام شد آنچه شد، فرشتگان به سوى‌

[١]. احقاف، ١٥.

[٢]. صافات، ٨٨- ٨٩.