١٣٩٧/ ١٠. على بن ابراهيم، از محمد بن عيسى بن عبيد، از محمد بن فُضيل، از ابوحمزه، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه: «خدا محمد صلى الله عليه و آله را فرستاد به سوى جنّ و انس و بعد از او، دوازده وصىّ قرار داد و بعضى از ايشان، كسانى هستند كه سبقت گرفتند. و بعضى از ايشان، كسانى هستند كه باقى مانده‌اند و هر وصىّ طريقه‌اى به او جارى شد و صفتى در او بروز كرد (چون مجاهده و شهادت و عبادت و نشر علوم) و اوصيايى كه بعد از محمد [اند] عليهم السلام بر طريقه اوصياى عيسى عليه السلام اند، و ايشان دوازده وصىّ بوده‌اند و امير المؤمنين عليه السلام بر طريقه و روش مسيح بود».

١٣٩٨/ ١١. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى و محمد بن ابى عبداللَّه و محمد بن حسن، از سهل بن زياد همه روايت كرده‌اند از حسن بن عبّاس بن حَريش، از امام محمد تقى عليه السلام كه: امير المؤمنين عليه السلام به ابن عبّاس فرمود كه: شب قدر در هر سال هست و به درستى كه امر همه سال در اين شب فرود مى‌آيد و اين امر را واليانى چنداند بعد از رسول خدا صلى الله عليه و آله. ابن عبّاس عرض كرد كه: ايشان كيانند؟ فرمود كه: من و دوازده نفر[١] از صلب من كه امامان محدّثيم».

١٣٩٩/ ١٢. و به همين اسناد روايت است كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله به اصحاب خويش فرمود كه: ايمان بياوريد به شب قدر كه از براى على بن ابى‌طالب و از براى يازده فرزند او بعد از من خواهد بود».

١٤٠٠/ ١٣. و به همين اسناد روايت كرده است كه امير المؤمنين عليه السلام روزى به ابوبكر فرمود كه: « «وَ لا تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَمْواتاً بَلْ أَحْياءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ»[٢]؛ يعنى: البتّه مپندار آنان را كه كشته شده‌اند در راه خدا، مردگان؛ بلكه ايشان زندگانند كه در نزد پروردگار خويش روزى داده مى‌شوند» و فرمود: «شهادت مى‌دهم كه رسول خدا صلى الله عليه و آله شهيد از دنيا رفت. و به خدا سوگند كه آن حضرت به نزد تو مى‌آيد پس چون به نزد تو آيد، يقين داشته باش كه خود آن حضرت است؛ زيرا كه شيطان به صورت آن حضرت متمثّل نمى‌شود». پس على عليه السلام دست ابوبكر را گرفت و پيغمبر صلى الله عليه و آله را به او نمود و پيغمبر به او فرمود كه: «اى ابوبكر، ايمان بياور به على و به يازده نفر از فرزندانش كه ايشان مثل من‌اند، مگر در پيغمبرى و به سوى خدا توبه‌

[١]. در نسخه موجود، يازده نفر آمده است.

[٢]. آل عمران، ١٦٩.