بگيرد و مؤاخذه كند. خليفه گفت كه: جستجو كنيد و ببينيد كه اين مرد (يعنى: صاحب الأمر) در كجاست؟ زيرا كه اين امر، امر عظيمى است. عبيداللَّه بن سليمان گفت كه: وكلاى او را مى‌گيريم و ايشان را مؤاخذه مى‌كنيم. خليفه گفت: چنين نمى‌كنيم، وليكن گروهى را پنهان به نزد وكلا بفرستيد با مالى چند كه وكلا ايشان را نشناسند. پس هر يك از ايشان كه مال را گرفت او را بگيرند. راوى مى‌گويد كه: پس توقيعى از حضرت بيرون آمد و در آن امر فرموده بود به اين‌كه همه وكلا را اعلام كنند كه از كسى چيزى نگيرند و از آن ابا و امتناع كنند و در اين امر جهل را بر خود ببندند و اظهار كنند كه نمى‌دانند. بعد از آن در نهان مردى را به نزد محمد بن احمد فرستادند كه او را نمى‌شناخت و با او خلوت كرد و گفت كه: مالى با من است و مى‌خواهم كه آن را برسانم. محمد به آن مرد گفت كه: غلط كرده‌اى، من از اين امر كه مى‌گويى، چيزى را نمى‌شناسم و خبرى ندارم. و آن جاسوس پيوسته با محمد نرمى و باريك‌بينى و مهربانى مى‌نمود و محمد بر او تجاهل مى‌كرد و جاسوسان بسيار را در اطراف متفرّق ساختند كه جستجو نمايند و همه وكلاى آن حضرت از گرفتن مال و اظهار وكالت ابا و امتناع كردند؛ به جهت آن‌كه حضرت پيش‌تر ايشان را اعلام فرموده بود.

١٣٨٧/ ٣١. على بن محمد روايت كرده و گفته است كه: توقيعى بيرون آمد كه در آن نهى شده بود از زيارت مقابر قريش و كربلاى معلّى و چون چند ماه گذشت، بعد از آن وزير خليفه باقِطائى را طلبيد و به او گفت كه: بنى فرات و اهل بُرس را ملاقات كن و به ايشان بگو كه: به زيارت مقابر قريش مرويد كه خليفه امر كرده است كه جستجو نمايند و پاپى شوند هر كه را كه به زيارت مى‌رود و او را بگيرند و بنى فرات، خويش وزير بودند (و در قاموس مذكور است كه بُرس، دهى است در ميان كوفه و حلّه)».

١٢٦. باب در بيان آنچه وارد شده است در دوازده امام و نصّ بر ايشان عليهم السلام‌

١٣٨٨/ ١. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد برقى، از ابوهاشم داود بن قاسم جعفرى، از امام محمد تقى عليه السلام كه فرمود: «امير المؤمنين عليه السلام رو آورد و حضرت حسن بن على عليه السلام همراه آن حضرت بود و آن حضرت بر دست سلمان تكيه داده بود، پس در مسجد الحرام داخل شد و نشست كه ناگاه مرد خوش‌شكل خوش‌لباسى آمد و سلام كرد و نشست. بعد از آن گفت: يا امير المؤمنين، تو را از سه مسأله سؤال مى‌كنم اگر مرا