نسبت مى‌دهد، تا حقّ مرا ببرد و مال مرا بخورد. پس ايشان بر او ميل كردند و معين من شدند و خواستند كه در دكانش داخل شوند كه متاع او را بردارند و به من دهند تا آن‌كه من ايشان را ساكن كردم، و صاحب سِند به نزد من آمد و اين را خواهش نمود و به طلاق سوگند ياد نمود كه مال مرا تمام و كمال به من بدهد تا آن‌كه من ايشان را از خانه او بيرون كردم.

١٣٧٢/ ١٦. على روايت كرده است از چند نفر از اصحاب ما، از احمد بن حسن و علاء بن رزق اللَّه، از بدر- غلام احمد بن حسن- كه گفت: وارد جَبَل شمّر شدم و در آن حال من به امامت كسى قائل نبودم و همه ايشان را دوست مى‌داشتم تا آن‌كه يزيد بن عبداللَّه وفات كرد.

در هنگام رنجورى خويش، وصيّت كرد كه يابوى سمند و شمشير و كمربند او به آقايش حضرت صاحب الزّمان تسليم شود. پس من ترسيدم كه اگر يابوى سمند را با ذكور تكين- كه حاكم آن ناحيه بود- تسلى نكنم، از او استخفافى به من رسد (و مرا سبك گرداند) پس، آن حيوان و شمشير و كمربند را در دل خويش هفت‌صد اشرفى قيمت كردم و كسى را بر آن مطلع نگردانيدم، ناگاه نامه‌اى از سمت بغداد بر من وارد شد كه: «هفت‌صد اشرفىِ مال ما كه پيش تو است، از بهاى يابو و شمشير و كمربند، بفرست».

١٣٧٣/ ١٧. على روايت كرده است از آن‌كه او را حديث كرده كه گفت: فرزندى از براى من متولد شد، پس عريضه‌اى نوشتم كه رخصت حاصل كنم در باب ختنه كردن آن فرزند در روز هفتم. جواب وارد شد كه: «مكن» و آن فرزند در روز هفتم يا هشتم مرد. بعد از آن، عريضه‌اى در باب مردن آن فرزند نوشتم، جواب رسيد كه: «زود باشد كه از پس اين فرزند، دو فرزند غير از اين، به تو روزى شود كه يكى از آنها را احمد نام كنى و بعد از احمد، ديگرى را جعفر بنامى». پس هر دو آمدند؛ چنانچه فرموده بود.

راوى مى‌گويد كه: مهيّا شدم كه به حج روم و مردم را وداع كردم و بر جناح بيرون رفتن بودم كه فرمان همايون وارد شد كه: «ما اين را ناخوش داريم و امر با تو است». راوى مى‌گويد كه: سينه‌ام تنگ شد و بسيار غمناك شدم و نوشتم كه من مى‌مانم و سفر نمى‌كنم و بر شنيدن امر تو و فرمان‌بردارى آن اقامه دارم، مگر آن‌كه من به سبب باز ايستادن از سفر حج، بسيار غمناكم. توقيع آن حضرت بيرون آمد كه: «بايد سينه‌ات تنگ نشود، زيرا كه تو در سال آينده به حجّ مى‌روى. ان شاءاللَّه».

راوى مى‌گويد كه: چون سال آينده آمد، عريضه‌اى نوشتم و رخصت طلبيدم، جواب‌