امر واقع شد». مأمون دو مرتبه به سوى آن حضرت فرستاد كه به اين امر اراده‌اى ندارم، مگر آن‌كه مى‌خواهم كه دل‌هاى مردم آرام گيرد و فضل تو را بشناسند. پس آن حضرت عليه السلام و مأمون مكّرر با يكديگر ردّ و بدل كردند و در اين باب به هم پيغام دادند. چون مأمون اصرار زيادى كرد، حضرت فرمود كه: «يا امير المؤمنين، اگر مرا از اين امر معاف دارى، مرا خوش‌تر مى‌آيد و اگر مرا معاف نمى‌دارى، بيرون مى‌روم به نماز عيد چنانچه رسول خدا و امير المؤمنين عليهما السلام بيرون رفتند». مأمون در جواب گفت كه: به هر وضعى كه خواسته باشى بيرون رو، و مأمون امرا و سرداران سپاه خويش و ساير مردم را امر كرد كه سوار شوند و بر درِ خانه حضرت امام رضا عليه السلام روند (و بنابر بعضى از نسخ كافى، صبح زود به در خانه آن حضرت روند).

على بن ابراهيم مى‌گويد كه: ياسر خادم به من خبر داد كه مردمان از مردان و زنان و كودكان در همه راه‌ها و بام‌ها نشستند و انتظار مى‌كشيدند كه حضرت امام رضا عليه السلام بيرون آيد و سرداران و همه لشكر بر درِ خانه امام رضا عليه السلام جمع شدند و چون آفتاب بر آمد، آن حضرت عليه السلام برخاست و غسل كرد و عمّامه سفيدى كه از پنبه ساخته بودند، بر سر بست، و يك سرِ آن را بر سينه خويش و يك سر ديگر را در ميانه شانه‌هاى خود انداخت و جامه را بالا زد، بعد از آن به همه مواليان خويش فرود كه: «بكنيد مانند آنچه من كردم». و نيز عصايى در دست گرفت و بيرون آمد و ما در پيش روى آن حضرت بوديم و آن حضرت پا برهنه بود و زير جامه خود را تا نصف ساق پا بر زده و جامه‌هاى چند پوشيده بود كه دامن آنها را بر زده بود، و چون به راه افتاد و ما در پيش روى او رفتيم، سر خويش را به سوى آسمان بلند كرد و چهار مرتبه گفت: اللَّه اكبر. پس چنان به ما نموده شد و گويا شنيديم كه آسمان و همه ديوارها آن حضرت را جواب مى‌گفتند و همه سواران و مردمان بر درِ خانه آماده گشته و اسلحه حرب پوشيده بودند و به بهترين آرايشى خود را آراسته بودند و چون ما به اين صورت و هيئت به سوى ايشان بيرون آمديم و حضرت امام رضا عليه السلام بيرون آمد، اندكى بر درِ خانه ايستاد و فرمود: «اللَّه أكبر، اللَّه أكبر، اللَّه أكبر، اللَّه أكبر على ما هدانا، اللَّه أكبر على ما رزقنا من بهيمة الأنعام و الحمد للَّه‌على ما أبلانا، يعنى: مكرّر اللَّه اكبر مى‌گويم و خدا را به بزرگى ياد مى‌كنم بر آن‌كه ما را راه راست نموده، و خدا را به بزرگى ياد مى‌كنم بر آنچه ما را روزى داده از بسته زبان از چهارپايان، و حمد از براى خدا بر آن‌كه ما را انعام فرموده». و ما آوازهاى خود را به اين‌