آمد و عرض كرد كه: اى فاطمه چون در نزد امّ ايمن چيزى باشد، جز اين نيست كه آن از فاطمه و فرزندان اوست، و چون در نزد فاطمه چيزى باشد، امّ ايمن را از آن بهره‌اى نيست؟ پس حضرت فاطمه، از براى امّ ايمن قدرى از آن بيرون آورد و امّ ايمن از آن خورد و آن كاسه برطرف شد. پس پيغمبر صلى الله عليه و آله به فاطمه فرمود كه: آگاه باش كه اگر آن را به امّ ايمن نمى‌خورانيدى، هر آينه تو و فرزندانت از آن مى‌خورديد تا قيامت بر پا شود».

بعد از آن، امام محمد باقر عليه السلام فرمود كه: «آن كاسه در نزد ما است و قائم ما عليه السلام در زمان خويش آن را بيرون خواهد آورد».

١٢٥١/ ٩. حسين بن محمد، از معلّى بن محمد، از احمد بن محمد بن على، از على بن جعفر روايت كرده است كه گفت: شنيدم از حضرت امام موسى كاظم عليه السلام كه مى‌فرمود: «در بين آن‌كه رسول خدا صلى الله عليه و آله نشسته بود، ناگاه فرشته‌اى بر آن حضرت داخل شد كه او را بيست و چهار رو بود. رسول خدا صلى الله عليه و آله به آن فرشته فرمود كه: اى حبيب من، اى جبرئيل، من هرگز تو را در مثل اين صورت نديده‌ام؟ آن فرشته عرض كرد كه: من جبرئيل نيستم يا محمد، خداى عزّوجلّ مرا فرستاده كه نور را با نور جفت گردانم (يعنى: كسى را به كسى تزويج كنم).

پيغمبر صلى الله عليه و آله فرمود كه: كى را با كى؟ گفت: فاطمه را به على. چون آن فرشته پشت گردانيد، پيغمبر ديد كه در ميان شانه‌هاى او نوشته كه: محمد، رسول خداست و على، وصىّ اوست.

رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: مدّت چند وقت است كه اين، در ميان شانه‌هاى تو نوشته شده است؟ عرض كرد كه: بيست و دو هزار سال پيش از آن‌كه خدا آدم را بيافريند».

١٢٥٢/ ١٠. على بن محمد و غير او، از سهل بن زياد، از احمد بن محمد بن ابى نصر روايت كرده‌اند كه گفت: امام رضا عليه السلام را از قبر حضرت فاطمه عليها السلام سؤال كردم؟ فرمود كه: «در خانه خود مدفون شد، و چون بنى‌اميّه در مسجد پيغمبر صلى الله عليه و آله افزودند، در مسجد واقع شد».

١٢٥٣/ ١١. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد، از وشّاء، از خيبرى، از يونس بن ظبيان، از امام جعفر صادق عليه السلام كه گفت: شنيدم از آن حضرت كه مى‌فرمود: «اگر نه اين بود كه خداى تبارك و تعالى امير المؤمنين عليه السلام را از براى فاطمه خلق فرمود، هر آينه بر روى زمين، او را همتايى نبود از آدم و آنها كه بعد از او يا غير از او بودند».