و روح مطهّر رسول خدا صلى الله عليه و آله قبض شد، و حال آن‌كه دين خدا را از براى شما كامل و تمام ساخته، و راه نجات را از براى شما بيان فرموده. پس، از براى هيچ جاهلى، حجّتى را وا نگذاشت. پس، هر كه نداند، يا اظهار نادانى نمايد، يا انكار كند، يا فراموش نمايد، يا تن به فراموشى دهد، حساب او بر خدا است، و خدا از پسِ حاجت‌هاى شما است (يعنى: آنها را بر خواهد آورد) و شما را به خدا مى‌سپارم. و السّلام عليكم، يعنى: سلام مذكور بر شما اهل بيت باد».

راوى مى‌گويد كه: از امام محمد باقر عليه السلام سؤال كردم كه: اين تعزيه و پرسه دادن‌[١] از جانب كى به اهل بيت آمد؟ فرمود: «از جانب خداى تبارك و تعالى».

١٢١١/ ٢٠. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد، از حسين بن سعيد، از محمد بن سِنان، از ابن مسكان، از اسماعيل بن عمّار، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود:

«رسول خدا صلى الله عليه و آله چنان بود كه چون در شب تار ديده مى‌شد، از براى او نورى ديده مى‌شد، به مرتبه‌اى كه گويا ماه پاره بود».

١٢١٢/ ٢١. احمد بن ادريس، از حسين بن عبيداللَّه، از ابو عبداللَّه- يعنى: حسين صغير- از محمد بن ابراهيم جعفرى، از احمد بن على محمد بن عبداللَّه بن عمر بن على بن ابى‌طالب عليه السلام، از امام جعفر صادق عليه السلام؛

و محمد بن يحيى، از سعد بن عبداللَّه، از يعقوب بن يزيد، از ابن فضّال، از بعضى از مردان خويش كه راوى حديث‌اند، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده‌اند كه فرمود:

«جبرئيل عليه السلام بر پيغمبر صلى الله عليه و آله فرود آمد و عرض كرد: يا محمد، پروردگارت تو را سلام مى‌رساند و مى‌فرمايد كه: من آتش دوزخ را حرام گردانيدم بر پشتى كه تو را فرود آورده (و از آن به وجود آمده‌اى) و بر شكمى كه تو را بر داشته، و بر دامنى كه تو را پرورش داده. پس، مراد از آن پشت، پشت پدرش (و بنابر بعضى از نُسخ كافى، آن پشت پدرش، عبداللَّه بن عبدالمطّلب است، و عبارت حديث در اينجا تشويش دارد، و ظاهر اين است كه در اصل چنين بوده كه مراد از پشت پدرت، عبداللَّه بن عبدالمطّلب است، به قرينه تتّمه حديث و آن اين است كه:) و شكمى كه تو را برداشته، آمنه دختر وهب است. و امّا دامنى كه تو را پرورش داده،

[١]. اصطلاحى محلى( يزدى) به معناى تعزيت و تسليت دادن است.