عرض كردم: «لِيَسْتَيْقِنَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتابَ»[٢]؟ يعنى: «تا كسب يقين كنند آنان كه داده شده‌اند كتاب را». و حضرت فرمود كه: «كسب يقين مى‌كنند كه خدا و رسول او و وصىّ رسول، حق‌اند».

عرض كردم: «وَ يَزْدادَ الَّذِينَ آمَنُوا إِيماناً»[٣]؟ يعنى: «و تا زياد كنند آنان كه ايمان آورده‌اند ايمان را». و حضرت فرمود كه: «بيفزايند به ولايت وصى، ايمان را».

عرض كردم: «وَ لا يَرْتابَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتابَ وَ الْمُؤْمِنُونَ»[٤]؟ يعنى: «و تا شك نياورند آنان كه عطا شدند كتاب را و آنان كه ايمان آورنده‌اند». و حضرت فرمود: «يعنى: به ولايت على».

عرض كردم كه: اين شك آوردن چيست؟ فرمود كه: «مقصود از اين، اهل كتاب و مؤمنان‌اند كه خدا ايشان را ذكر فرموده و فرموده كه: در ولايت شك نمى‌آورند».

عرض كردم: «وَ ما هِيَ إِلَّا ذِكْرى‌ لِلْبَشَرِ»[٥]؟ يعنى: «و نيست اين سوره (يا خزنه جهنم، يا دوزخ چنانچه مفسرين گفته‌اند)، مگر پند و يادداشتى از براى مردمان». و حضرت فرمود:

«آرى، مراد، ولايت على عليه السلام است».

عرض كردم: «إِنَّها لَإِحْدَى الْكُبَرِ»[٦]؟ فرمود: «يعنى: ولايت». و ترجمه آيه، اين است كه: «به درستى كه آن، هر آينه يكى از امور بزرگ است».

عرض كردم: «لِمَنْ شاءَ مِنْكُمْ أَنْ يَتَقَدَّمَ أَوْ يَتَأَخَّرَ»[٧]؟ يعنى: «در حالى كه ترساننده است هر كه را كه خواهد كه پيش افتد يا پس افتد». و حضرت فرمود كه: «هر كه به سوى ولايت ما تقدم جويد از دوزخ، پس افتاده شود، و هر كه از ما تأخّر جويد، به سوى دوزخ پيشى گيرد».

عرض كردم: «إِلَّا أَصْحابَ الْيَمِينِ»[٨]؟ يعنى: «هر تنى به آنچه كرده، در گرو است، مگر ياران دست راست». حضرت فرمود: «به خدا سوگند كه ايشان شيعيان مايند».

[١]. مزّمّل، ١١.

[٢]. مدّثّر، ٦.

[٣]. مدّثّر، ٣١.

[٤]. مدّثّر، ٣١.

[٥]. مدّثّر، ٦.

[٦]. مدّثّر، ٣٥.

[٧]. مدّثّر، ٣٧.

[٨]. مدّثّر، ٣٩.