امامان عليه السلام از ذريّه ايشان عليه السلام، شاخه‌هاى آن و علم ائمه، ميوه آن، و شيعيانِ مؤمنان ايشان، برگ‌هاى آنند». و فرمود كه: «آيا در اين درخت، زيادتى هست؟» (و بنابر بعضى از نسخ، شائبه غشّ و بدى در آن هست).

راوى مى‌گويد كه: عرض كردم: نه به خدا سوگند. حضرت فرمود: «به خدا سوگند، كه مؤمنى متولد مى‌شود، پس، يك برگ در آن به هم مى‌رسد، و مؤمنى مى‌ميرد، پس يك برگ از آن مى‌افتد».

١١٦٨/ ٨١. محمد بن يحيى، از حَمْدان بن سليمان، از عبداللَّه بن محمد يمانى، از منيع بن حجّاج، از يونس، از هِشام بن حكم، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است در قول خداى تعالى: «لا يَنْفَعُ نَفْساً إِيمانُها لَمْ تَكُنْ آمَنَتْ مِنْ قَبْلُ»، كه آن حضرت فرمود: «يعنى: در ميثاق و وقت پيمان گرفتن. «أَوْ كَسَبَتْ فِي إِيمانِها خَيْراً»[١]. حضرت فرمود كه: «اقرار كردن به پيغمبران و اوصياى ايشان و امير المؤمنين عليه السلام بخصوص» و فرمود كه: «ايمان آن تن، نفع نمى‌دهد؛ زيرا كه ايمان از آن ربوده شده است».

١١٦٩/ ٨٢. و به همين اسناد، از يونس، از صَبّاح مُزنى، از ابو حمزه، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت است در قول خداى عزّوجلّ: «بَلى‌ مَنْ كَسَبَ سَيِّئَةً وَ أَحاطَتْ بِهِ خَطِيئَتُهُ»، يعنى: «نه چنان است كه ايشان مى‌گويند كه آتش به ايشان نرسد، مگر در اندك زمان، بلكه هر كه خصلت بدى را كسب كند، و فرا گيرد او را گناه او»، و حضرت فرمود كه: «آن در هنگامى است كه امامت امير المؤمنين عليه السلام را انكار كند، «فَأُولئِكَ أَصْحابُ النَّارِ هُمْ فِيها خالِدُونَ»[٢]، پس آن گروه، اهل دوزخ‌اند كه ايشان در آن آتش، هميشه خواهند بود».

١١٧٠/ ٨٣. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد، از ابن ابى نصر، از حَمّاد بن عثمان، از ابو عبيده حذّاء كه گفت: سؤال كردم از امام محمد باقر عليه السلام از توانايى بنده و گفته مردم كه مى‌گويند: بنده، مجبور است. پس اين آيه را تلاوت فرمود كه: «وَ لا يَزالُونَ مُخْتَلِفِينَ إِلَّا مَنْ رَحِمَ رَبُّكَ وَ لِذلِكَ خَلَقَهُمْ»[٣]، يعنى: «و هميشه مردم با هم اختلاف دارند، مگر آن كسانى كه پروردگار تو ايشان را رحم فرمود، و از براى همين، ايشان را آفريده». و حضرت فرمود كه: «اى ابو عُبيده، مردم در برخوردن سخن و فهميدن آن، مختلف‌اند و همه ايشان،

[١]. انعام، ١٥٨.

[٢]. بقره، ٨١.

[٣]. هود، ١١٨.