و حق ايشان را كه غصب كردند، نيست خدا كه بيامرزد ايشان را و نه آن‌كه راه نمايد ايشان را به هيچ راهى، مگر راه دوزخ، در حالتى كه جاويد باشند در آن و هميشه ساكن آن باشند و اين حكم دخول و خلود ايشان در دوزخ، بر خدا آسان است». و حضرت فرمود كه: «بعد از آن، فرموده است كه: «يا أَيُّهَا النَّاسُ قَدْ جاءَكُمُ الرَّسُولُ بِالْحَقِّ مِنْ رَبِّكُمْ» فى ولاية على‌ «فَآمِنُوا خَيْراً لَكُمْ وَ إِنْ تَكْفُرُوا» بولاية على‌ «فَإِنَّ لِلَّهِ ما فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ»[١] (و در قرآن، وَ الْأَرْضِ‌ بدون ما و فى است)[٢]، يعنى: اى گروه مردمان، به درستى كه آمد شما را فرستاده‌اى به راستى و درستى از جانب پروردگار شما در باب ولايت على عليه السلام. پس بگرويد، گرويدنى كه بهتر است از براى شما. و اگر كافر شويد به ولايت على، پس به درستى كه از براى خداست آنچه در آسمان‌ها و آنچه در زمين است».

١١٤٧/ ٦٠. احمد بن مهران رحمه الله، از عبدالعظيم، از بكّار، از جابر، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «اين آيه، همچنين نازل شد: «وَ لَوْ أَنَّهُمْ فَعَلُوا ما يُوعَظُونَ بِهِ» فِى عَلى‌ «لَكانَ خَيْراً لَهُمْ»»[٣] (و همين حديث با حديث بعد بسند ديگر پيش از اين گذشت).

١١٤٨/ ٦١. احمد، از عبدالعظيم، از ابن اذينه، از مالك جُهَنى روايت كرده است كه گفت: به خدمت امام جعفر صادق عليه السلام عرض كردم كه: «وَ أُوحِيَ إِلَيَّ هذَا الْقُرْآنُ لِأُنْذِرَكُمْ بِهِ وَ مَنْ بَلَغَ»[٤]، فرمود: «هر كسى كه برسد به مرتبه‌اى كه امام باشد از آل محمد عليهم السلام، مردم را به قرآن مى‌ترساند؛ چنانچه رسول خدا صلى الله عليه و آله به آن مى‌ترسانيد».

١١٤٩/ ٦٢. احمد، از عبدالعظيم، از حسين بن ميّاح، از آن‌كه او را خبر داده روايت كرده است كه گفت: مردى در نزد امام جعفر صادق عليه السلام اين آيه را خواند: «وَ قُلِ اعْمَلُوا فَسَيَرَى اللَّهُ عَمَلَكُمْ وَ رَسُولُهُ وَ الْمُؤْمِنُونَ»[٥] حضرت فرمود كه: «آيه همچنين نيست. جز اين نيست كه آيه وَ اْلمَأمونون است (به جاى‌ وَ الْمُؤْمِنُونَ‌)»، و فرمود كه: «ماييم».

(يعنى: آنان كه خدا ايشان را امينان خود ساخته).

١١٥٠/ ٦٣. احمد، از عبدالعظيم، از هشام بن حكم، از امام جعفر صادق عليه السلام اين آيه را چنين روايت كرده است كه: قال: «هذا صِراطٌ عَلَيَّ مُسْتَقِيمٌ‌» (يعنى: بدون تنوين صراط و كسر لام‌

[١]. نساء، ١٧٠.

[٢]. نسخه فعلى، ما فى الارض است.

[٣]. نساء، ٦٦.

[٤]. انعام، ١٩.

[٥]. توبه، ١٠٥.