بعد از آن فرمود كه: دوست مرا براى من بخوانيد. پس به سوى على عليه السلام فرستادند، چون حاضر شد و رسول خدا به سوى او نظر كرد، سر خود را فرود آورد و با آن حضرت حديث مى‌كرد. چون على عليه السلام بيرون آمد، ابوبكر و عمر او را ملاقات كردند، و به آن حضرت عرض كردند كه: دوست تو، تو را چه خبر داد؟ فرمود كه: هزار باب مرا خبر داد كه هر بابى، هزار باب را مى‌گشايد».

٧٧٠/ ٥. احمد بن ادريس، از محمد بن عبدالجبّار، از محمد بن اسماعيل، از منصور بن يونس، از ابوبكر حضرمى، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله هزار حرف را به على عليه السلام تعليم داد كه هر حرفى، هزار حرف را مى‌گشايد».

٧٧١/ ٦. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد، از على بن حكم، از على بن ابى حمزه، از ابوبصير، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود كه: «در سر قبضه شمشير رسول خدا صلى الله عليه و آله نامه كوچكى بود». به خدمت حضرت عليه السلام عرض كردم كه: چه چيز در آن نامه بود؟ فرمود كه: «همان حرف‌هايى كه هر حرفى از آن، هزار حرف را مى‌گشايد».

ابوبصير مى‌گويد كه: حضرت صادق عليه السلام فرمود كه: «از آن حرف‌ها تا اين ساعت دو حرف بيرون نيامده است».

٧٧٢/ ٧. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد، از ابن ابى نصر، از فُضيل بن سُكَّره كه گفت: به خدمت حضرت صادق عليه السلام عرض كردم كه: فداى تو گردم، آيا از براى آبى كه مرده را به آن غسل مى‌دهند، قدر معينى هست؟ حضرت فرمود كه: «رسول خدا صلى الله عليه و آله به على عليه السلام فرمود: چون من بميرم، شش مشك از آب چاه غَرس بكش.[١] حضرت فرمود: پس مرا غسل ده و كفن و حنوط كن و چون از غسل و كفن من فارغ شدى، جوامع كفن مرا (كه گريبان آن است) بگير و مرا بنشان، پس سؤال كن مرا از هر چه خواهى، پس به خدا سوگند كه مرا از چيزى سؤال نمى‌كنى، مگر آن‌كه تو را در آن جواب مى‌گويم».

٧٧٣/ ٨. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از حسين بن سعيد، از قاسم بن محمد، از على بن ابى حمزه، از ابن ابى سعيد، از ابان بن تغلب، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه آن حضرت فرمود كه: «چون هنگام وفات رسول خدا صلى الله عليه و آله رسيد، على عليه السلام، بر آن‌

[١]. و غَرس، به فتح غين نقطه‌دار و سكون را بى‌نقطه و سين سعفص، چاهى است در مدينه نزديك مسجد قبا.( مترجم)