مبطل، به سبب اختلاف احوال، هنگام جمع شدن ايشان است در حالتى كه همه مجتمع باشند، روزى كه دفع نكند هيچ دوست و خويشى از دوست و خويش خود چيزى از عذاب و اهوال آن روز را و نه آن دوستان و خويشان يارى كرده شوند از جانب دوستان و خويشان خود، مگر آن كس كه خدا او را رحم كرده باشد»، پس حضرت صادق عليه السلام فرمود: «به خدا سوگند، كه ماييم آن كسانى كه خدا ايشان را رحم فرموده. و به خدا سوگند، كه ماييم آن كسان كه خدا ايشان را استثنا نموده، وليكن ما از ايشان، يعنى: مواليان خويش عذاب را دفع خواهيم كرد».

١١٤٤/ ٥٧. احمد بن مهران، از عبدالعظيم بن عبداللَّه، از يحيى بن سالم، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «چون اين آيه نازل شد كه: «وَ تَعِيَها أُذُنٌ واعِيَةٌ»[١]، يعنى:

«و تا نگاه دارد اين پند را گوش نگاه دارنده» (كه نفع گيرد به آنچه مى‌شنود)، رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: يا على، آن گوش، گوش تو است».

١١٤٥/ ٥٨. احمد بن مهران، از عبدالعظيم بن عبداللَّه، از محمد بن فُضيل، از ابو حمزه، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «جبرئيل عليه السلام، اين آيه را بر محمد صلى الله عليه و آله، همچنين فرود آورد كه: «فَبَدَّلَ الَّذِينَ ظَلَمُوا» آل محمد حقّهم‌ «قَوْلًا غَيْرَ الَّذِي قِيلَ لَهُمْ فَأَنْزَلْنا عَلَى الَّذِينَ ظَلَمُوا» آل محمد حقّهم‌ «رِجْزاً مِنَ السَّماءِ بِما كانُوا يَفْسُقُونَ»[٢]، يعنى: پس تبديل كردند و بدل نمودند آنان كه ستم كردند [بر آل محمد عليهم السلام و حق ايشان را غصب كردند]، آنچه را كه به آن مأمور بودند، به گفتارى غير آنچه گفته شده بود از براى ايشان. پس فرو فرستاديم بر آنان كه ستم كردند [بر آل محمد و حق ايشان را غصب كردند]، به تغيير گفتار و كردار، عذاب و عقوبت مقدّرى را از آسمان به سبب بودن ايشان كه از دائره فرمان ما بيرون مى‌رفتند».

١١٤٦/ ٥٩. و به همين اسناد، از عبدالعظيم بن عبداللَّه حسنى، از محمد بن فُضيل، از ابو حمزه، از امام محمد باقر عليه السلام روايت است كه فرمود: «جبرئيل عليه السلام اين آيه را همچنين فرود آورد: «إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا وَ ظَلَمُوا» آل محمد حقهم‌ «لَمْ يَكُنِ اللَّهُ لِيَغْفِرَ لَهُمْ وَ لا لِيَهْدِيَهُمْ» طريق‌ «طَرِيقاً إِلَّا طَرِيقَ جَهَنَّمَ خالِدِينَ فِيها أَبَداً وَ كانَ ذلِكَ عَلَى اللَّهِ يَسِيراً»[٣]» (و اين آيه در سوره نسا است و نظم آن چنين است كه: ان الذين ظلموا لم يكن تا آخر) و ترجمه آن چنانچه در قرآن و حديث است، اين است كه: «به درستى كه آنان كه كافر شدند و حقّ را پوشيدند و ستم كردند بر آل محمد عليهم السلام‌

[١]. حاقّه، ١٢.

[٢]. بقره، ٥٩.

[٣]. نساء، ١٦٨- ١٦٩.