أَحْسَنُ مِنَ اللَّهِ صِبْغَةً»[١]، يعنى: «خدا رنگ كرد ما را رنگ كردنى از نزد خود و كى نيكوتر از خداست از روى رنگ كردن»، كه آن حضرت فرمود: «خدا مؤمنان را در وقت پيمان گرفتن، به ولايت ما رنگ فرمود» (و مراد از رنگ در آيه، هدايت است و ادا كردن آن به اين لفظ به جهت مشاكلت و اقتران آن با صنعت و گفتار ترسايان است؛ چنانچه در تفاسير شرح آن شده).

١١٤١/ ٥٤. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد بن عيسى، از ابن فَضّال، از مفضّل بن صالح، از محمد بن على حلبى، از امام جعفر صادق عليه السلام در قول خداى تعالى: «رَبِّ اغْفِرْ لِي وَ لِوالِدَيَّ وَ لِمَنْ دَخَلَ بَيْتِيَ مُؤْمِناً»[٢]، يعنى: «پروردگارا، بيامرز مرا و پدر و مادر مرا و هر كه را كه در خانه من داخل شود در حالتى كه مؤمن باشد»، كه آن حضرت فرمود:

«مقصود از خانه، ولايت است و هر كه در ولايت، داخل شود، در خانه پيغمبران عليهم السلام، داخل شده و قول خداى تعالى: «إِنَّما يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَ يُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيراً»[٣]، مقصود از آن، ائمه عليهم السلام و ولايت ايشان است، و هركه در آن داخل شود، در خانه پيغمبر صلى الله عليه و آله داخل شده است».

١١٤٢/ ٥٥. و به همين اسناد، از احمد بن محمد، از عمر بن عبدالعزيز، از محمد بن فضيل، از حضرت امام رضا عليه السلام روايت است كه گفت: به آن حضرت عرض كردم كه: چيست معنى:

«قُلْ بِفَضْلِ اللَّهِ وَ بِرَحْمَتِهِ فَبِذلِكَ فَلْيَفْرَحُوا هُوَ خَيْرٌ مِمَّا يَجْمَعُونَ»[٤]، يعنى: «بگو: فضل خدا و به رحمت او، پس به اين فضل و رحمت نامتناهى بايد كه مؤمنان شاد شوند كه آن، بهتر است از آنچه جمع مى‌كنند». و حضرت فرمود: «يعنى: به ولايت محمد و آل محمد عليهم السلام شاد باشند كه آن، بهتر است از آنچه اين گروه جمع مى‌كنند از دنياى خويش».

١١٤٣/ ٥٦. احمد بن مهران رحمه الله، از عبدالعظيم بن عبداللَّه حسنى، از على بن اسباط، از ابراهيم بن عبدالحميد، از زيد شحّام روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام در بين راه سفر در شب جمعه‌اى به من فرمود كه: «قدرى قرآن بخوان كه امشب، شب جمعه است».

من اين را خواندم كه: «إِنَّ يَوْمَ الْفَصْلِ مِيقاتُهُمْ أَجْمَعِينَ* يَوْمَ لا يُغْنِي مَوْلًى عَنْ مَوْلًى شَيْئاً وَ لا هُمْ يُنْصَرُونَ* إِلَّا مَنْ رَحِمَ اللَّهُ»[٥]، يعنى: «به درستى كه روز جدا شدن حق از باطل، يا محق از

[١]. بقره، ١٣٨.

[٢]. نوح، ٢٨.

[٣]. احزاب، ٣٣.

[٤]. يونس، ٥٨.

[٥]. دخان، ٤٠- ٤٢.