كه آن حضرت فرمود: «اين آيه، در باب ايشان نازل گرديد در وقتى كه داخل كعبه شدند و با يكديگر عهد كردند بر كفر و جحود خود، به آنچه در شأن امير المؤمنين عليه السلام فرو فرستاده شد، سوگند ياد نمودند و با هم عقد بيعت بستند. پس در خانه خدا الحاد كردند به ستمى كه ايشان بر رسول خدا و ولىّ او كردند. پس دورى و هلاكت باد از براى گروه ستم‌كاران».

١١٣٢/ ٤٥. حسين بن محمد، از معلّى بن محمد، از على بن اسباط، از على بن ابى حمزه، از ابوبصير، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است در قول خداى تعالى: «فَسَتَعْلَمُونَ مَنْ هُوَ فِي ضَلالٍ مُبِينٍ»[١] كه آن حضرت فرمود كه: «اين آيه، همچنين نازل شد كه: «فَسَتَعْلَمُونَ‌ [يا معشر المكذبين حيث أنبأتُكم رسالة ربّي في ولاية علي بن أبي طالب والأئمة من بعده‌] مَنْ هُوَ فِي ضَلالٍ مُبِينٍ»، يعنى: پس زود باشد كه بدانيد [اى گروه تكذيب كنندگان، از آنجا كه شما را به پيغام پروردگار خود خبر دادم در باب ولايت على بن ابى طالب عليه السلام و امامان بعد از او]، معلوم خواهد شد كه در حقيقت، كيست از ما و شما آن‌كه در گمراهى هويدا است».

و روايت كرده است در قول خدا: «إِنْ تَلْوُوا أَوْ تُعْرِضُوا»[٢]، كه آن حضرت فرمود: « «وَ إِنْ تَلْوُوا» الأمر و تعرضوا عما امرتُم به‌ «فَإِنَّ اللَّهَ كانَ بِما تَعْمَلُونَ خَبِيراً»». و ترجمه آنچه در قرآن موجود است اين است، كه: «اگر بپيچانيد زبان‌هاى خود را از شهادت راست، يا اعراض كنيد از اداى آن و كتمان آن نماييد». و ترجمه آنچه در حديث است اين است كه: «اگر متوجه امر امامت شويد و در آن، دخل و تصرف نماييد و اعراض كنيد و رو بگردانيد از آنچه به آن مأمور شده‌ايد، پس به درستى كه خدا به آنچه مى‌كنيد آگاه است» (و در رسم الخط قرآنى، بنابر نوشته عثمانى در ميانه‌ تَلْوُوا و تلوا فرقى نيست، و فرق در حين تلفظ و اعراب است كه لام در اول ساكن، و بعد از آن، دو واو است، اول مضموم و دويم، ساكن و لام در دويم، مضموم و بعد از آن، يك واو ساكن بيش نيست و اول از لَىْ به فتح لام و تشديد يا است، و دويم از ولايت است).

و نيز از آن حضرت روايت است در قول خدا: «فَلَنُذِيقَنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا»، تا آخر آيه كه آن حضرت فرمود: « «فَلَنُذِيقَنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا» بتركهم ولاية أميرالمؤمنين‌ «عَذاباً شَدِيداً «فى الدنيا»

[١]. ملك، ٣٠.

[٢]. نساء، ١٣٥.