خداى تعالى: «وَ اعْلَمُوا أَنَّما غَنِمْتُمْ مِنْ شَيْ‌ءٍ فَأَنَّ لِلَّهِ خُمُسَهُ وَ لِلرَّسُولِ وَ لِذِي الْقُرْبى‌»[١]. حضرت فرمود كه: «ذى القربى، امير المؤمنين و ائمه عليهم السلام اند».

١١٠٠/ ١٣. حسين بن محمد، از معلّى بن محمد، از وشّاء، از عبداللَّه بن سِنان روايت كرده است كه گفت: سؤال كردم از امام جعفر صادق عليه السلام از قول خداى عزّوجلّ: «وَ مِمَّنْ خَلَقْنا أُمَّةٌ يَهْدُونَ بِالْحَقِّ وَ بِهِ يَعْدِلُونَ»[٢]، كه فرمود كه: «ايشان، ائمه عليهم السلام اند». و ترجمه آيه اين است كه: «و از جمله آنان كه آفريده‌ايم، گروهى هستند كه راه مى‌نمايند خلائق را به دين اسلام و حدود آن، و به حق عدل مى‌كنند در احكام آن».

١١٠١/ ١٤. حسين بن محمد، از معلّى بن محمد، از محمد بن اورمه، از على بن حسّان، از عبدالرحمان بن كثير، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است در قول خداى عزّوجلّ: «هُوَ الَّذِي أَنْزَلَ عَلَيْكَ الْكِتابَ مِنْهُ آياتٌ مُحْكَماتٌ هُنَّ أُمُّ الْكِتابِ»، يعنى: «اوست آن‌كه فرو فرستاد بر تو قرآن را؛ بعضى از آن، آيت‌هاى محكمه است (كه مفصلّ و مبيّن است كه در لفظ و معنى آن، هيچ اشكالى نيست) و آنها اصل و ريشه آن قرآنند»، كه حضرت فرمود: «آيات محكمات، امير المؤمنين و ائمه عليهم السلام». «وَ أُخَرُ مُتَشابِهاتٌ»، يعنى: «و آيت‌هاى ديگر كه غير محكم‌اند» (مانند يكديگراند، به جهت اجمال)، و حضرت فرمود كه: «مراد، فلان و فلان ... است». «فَأَمَّا الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ زَيْغٌ»، يعنى: «اما آن كسانى كه از روى تقليد و تعصب نفسانى، در دل‌هاى ايشان ميل و كجى و تباهى يا شك در سخن الهى است». و حضرت فرمود: «يعنى: اصحاب و اهل ولايت ايشان». «فَيَتَّبِعُونَ ما تَشابَهَ مِنْهُ ابْتِغاءَ الْفِتْنَةِ وَ ابْتِغاءَ تَأْوِيلِهِ»، يعنى: «پس پيروى مى‌كنند آن چيزى را كه لفظ او متشابه، و معنى او مشكل باشد از آن كتاب؛ به جهت طلب كردن فتنه (كه شرك است) و به جهت طلب كردن تأويل» (آن‌كه موافق هوا و مدّعاى پا در هواى ايشان باشد). «وَ ما يَعْلَمُ تَأْوِيلَهُ إِلَّا اللَّهُ وَ الرَّاسِخُونَ فِي الْعِلْمِ» (كه ترجمه آن گذشت) و حضرت فرمود كه: «مراد، امير المؤمنين و ائمه عليهم السلام اند».

١١٠٢/ ١٥. حسين بن محمد، از معلّى بن محمد، از وشّاء، از مُثنّى، از عبداللَّه بن عَجْلان، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است در قول خداى تعالى: «أَمْ حَسِبْتُمْ أَنْ تُتْرَكُوا وَ لَمَّا يَعْلَمِ اللَّهُ الَّذِينَ جاهَدُوا مِنْكُمْ وَ لَمْ يَتَّخِذُوا مِنْ دُونِ اللَّهِ وَ لا رَسُولِهِ وَ لَا الْمُؤْمِنِينَ وَلِيجَةً»[٣]، يعنى: «آيا

[١]. انفال، ٤١.

[٢]. انفال، ١٨١.

[٣]. توبه، ١٦.