و حضرت فرمود كه: «خدا ايمان ايشان را به ولايت ما و كفر ايشان را به آن شناسانيد (يعنى: قبول كردن و قبول نكردن آن را نشانه ايمان و كفر ايشان قرار داد. و مى‌تواند كه معنى اين باشد كه خدا ايمان و كفر خلق را به ولايت ما شناخت) در روزى كه بر ايشان عهد و پيمان گرفت در صلب آدم و ايشان چون مورچگان ريزه» (يا ذرّات هوا بودند).

١٠٩٢/ ٥. احمد بن ادريس، از محمد بن احمد، از يعقوب بن يزيد، از ابن محبوب، از محمد بن فُضيل، از امام موسى كاظم عليه السلام روايت كرده است در قول خداى عزّوجلّ: «يُوفُونَ بِالنَّذْرِ»[١]، يعنى: «وفا مى‌كنند به نذر»، كه حضرت فرمود: «يعنى: آن چنان نذرى كه بر ايشان گرفته شد در باب ولايت ما».

١٠٩٣/ ٦. محمد بن اسماعيل، از فضل بن شاذان، از حمّاد بن عيسى، از رِبعى بن عبداللَّه، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است در قول خداى تعالى: «وَ لَوْ أَنَّهُمْ أَقامُوا التَّوْراةَ وَ الْإِنْجِيلَ وَ ما أُنْزِلَ إِلَيْهِمْ مِنْ رَبِّهِمْ»[٢]، يعنى: «و اگر آن‌كه ايشان به پا مى‌داشتند تورات و انجيل را و آنچه فرو فرستاده شد به سوى ايشان»، كه حضرت فرمود كه: «آن، ولايت است».

١٠٩٤/ ٧. حسين بن محمد اشعرى، از معلّى بن محمد، از وشّاء، از مُثنّى، از زراره، از عبداللَّه بن عَجْلان، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است در قول خداى تعالى: «قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى‌»[٣]، حضرت فرمود كه: «قَربى، ائمه عليهم السلام اند».

١٠٩٥/ ٨. حسين بن محمد، از معلّى بن محمد، از على بن اسباط، از على بن ابى حمزه، از ابو بصير، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است در قول خداى عزّوجلّ: «وَ مَنْ يُطِعِ اللَّهَ‌ في ولاية علي والائمة من بعده‌ فَقَدْ فازَ فَوْزاً عَظِيماً»[٤]، كه حضرت فرمود كه: «آيه، همچنين نازل شد». و ترجمه آن، چنانچه در روايت است اين است كه: «و هر كه فرمان برد خدا و رسول او را (كه محمد است) در باب ولايت على و امامان بعد از او، پس به حقيقت كه رستگار شده؛ رستگارى بزرگ».

١٠٩٦/ ٩. حسين بن محمد، از معلّى بن محمد، از احمد بن نضر، از محمد بن مروان‌

[١]. انسان، ٧.

[٢]. مائده، ٦٦.

[٣]. شورا، ٢٢.

[٤]. احزاب، ٧١.