و به درستى كه دوست ما قرار دارد در آنچه گشادگى آن بيشتر است از آنچه در ميان اين تا اين» (يعنى: آسمان تا زمين است). پس اين آيه را تلاوت فرمود: «قُلْ هِيَ لِلَّذِينَ آمَنُوا فِي الْحَياةِ الدُّنْيا»، يعنى: «بگو كه: اين زينت و طيبات از براى آنان است كه ايمان آورده‌اند در زندگانى دنيا». و حضرت فرمود كه: «آنان كه اينها از ايشان غصب شده و بر آن استيلا به هم رسيده‌ «خالِصَةً»، در حالتى كه خالص و بى مُخلّ است براى ايشان‌ «يَوْمَ الْقِيامَةِ»[١]، يعنى: در روز قيامت بى‌غصب».

١٠٧٧/ ٦. على بن محمد، از سهل بن زياد، از محمد بن عيسى، از محمد بن ريّان روايت كرده است كه گفت: نوشتم به سوى امام حسن عسكرى عليه السلام كه: فداى تو گردم، روايت به ما رسيده كه: رسول خدا صلى الله عليه و آله را از دنيا غير از خُمس، چيزى نيست. جواب آن حضرت به ما رسيد كه: «دنيا و آنچه بر آن است، مال رسول خدا است صلى الله عليه و آله».

١٠٧٨/ ٧. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد روايت كرده و آن را مرفوع ساخته، از عمرو بن شمر، از جابر، از امام محمد باقر عليه السلام كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: خدا آدم را آفريد، و همه دنيا را يك پارچه براى او اقطاع فرمود و وابريد (و إقطاع به اول مكسور، چيزى تمام از خود و ابريدن و به كسى دادن است و به بريدن چيزى كسى را رخصت دادن). پس، آنچه براى آدم عليه السلام بود، همان از براى رسول خداست صلى الله عليه و آله و آنچه براى رسول خدا صلى الله عليه و آله بود، براى ائمه از آل محمد عليهم السلام است».

١٠٧٩/ ٨. محمد بن اسماعيل، از فضل بن شاذان و على بن ابراهيم، از پدرش هر دو روايت كرده‌اند، از ابن ابى عمير، از حفصَ بن بخترى از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود:

«جبرئيل به پاى خويش پنج نهر كند، و زبانه آب در پى او مى‌آمد و آنها: فرات و دجله و نيلِ مصر و مهران و نهر بلخ است. پس، آنچه را كه اين نهرها آب دهند، يا از اينها آب داده شود، مال امام است و همچنين است دريايى كه دور دنيا را فرا گرفته است» (يعنى درياى محيط).

على بن ابراهيم، از سندى بن ربيع روايت كرده است كه گفت: ابن ابى عمير هيچ چيز را با هشام بن حكم برابر نمى‌كرد و چنان بود كه روزى، نه، روزى، به ديدن او راضى نمى‌شد، بلكه هر روزه به نزد او مى‌آمد. پس از او بريده شد و به ديدن او نمى‌رفت و با او مخالفت‌

[١]. اعراف، ٣٢.