١٠٤٥/ ١. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد، از ابن محبوب كه گفت: حديث كرد ما را يحيى بن عبداللَّه (يعنى: ابوالحسن حاكم ديلم) كه گفت: شنيدم از حضرت جعفر بن محمد عليه السلام كه مى‌فرمود- و حال آن‌كه گروهى از اهل كوفه در نزد آن حضرت بودند- كه: «تعجّب دارم از مردم كه ايشان همه علم خود را از رسول خدا صلى الله عليه و آله فرا گرفتند و به آن عمل نمودند و هدايت يافتند، و گمان مى‌كنند كه اهل بيت آن حضرت، علم او را فرا نگرفتند. و ما اهل بيت و ذرّيّه آن حضرتيم كه در منزل‌هاى ما وحى فرود آمده، و از نزد ما علم به سوى ايشان بيرون آمده و بروز كرده. آيا چنان مى‌دانند كه ايشان دانستند و راه راست يافتند و ما ندانستيم و گمراه شديم؟ به درستى كه اين امرى است محال».

١٠٤٦/ ٢. على بن محمد بن عبداللَّه، از ابراهيم بن اسحاق احمر، از عبداللَّه بن حمّاد، از صبّاح مُزَنى، از حارث بن حصيره، از حكم بن عُتيبه روايت كرده است كه گفت: مردى در منزل ثعلبيه، حضرت حسين بن على عليهما السلام را ملاقات كرد و آن حضرت اراده كربلاى معلّى داشت، به خدمت آن حضرت آمد و بر او سلام كرد. حضرت امام حسين به آن مرد فرمود كه:

«تو از كدام ديارى؟» عرض كرد: كوفى هستم. فرمود: «اى مرد كوفى، به خدا سوگند، كه اگر در مدينه تو را ملاقات مى‌كردم، هر آينه نشانه پاى جبرئيل عليه السلام را در خانه خود و فرود آوردن او وحى را بر جدّم به تو مى‌نمودم. اى مرد كوفى، آيا نوشيدن مردم آب حيوان علم را از نزد ما است، پس ايشان دانستند و ما ندانستيم؟ و اين چيزى است كه هرگز نخواهد بود».

١٠١. باب در بيان اين‌كه چيزى از حق در دست مردمان نيست، مگر آنچه از نزد ائمه عليهم السلام بيرون آمده و بروز كرده باشد و بيان اين‌كه چيزى كه از نزد ايشان بيرون نيامده باطل است‌

١٠٤٧/ ١. على بن ابراهيم بن هاشم، از محمد بن عيسى، از يونس، از ابن مُسكان، از محمد بن مسلم روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام محمد باقر عليه السلام كه مى‌فرمود: