«آرى». عرض كردم: جاهليتى كه حقيقت جاهليت باشد (كه عبارت است از كفر و نفاق)، يا جاهليتى كه از جهل و نادانى باشد. به اين معنى كه اين كس امام خود را نشناسد؟ فرمود كه:

«جاهليتى كه عين كفر و نفاق و ضلالت است».

٩٨١/ ٤. بعضى از اصحاب ما، از عبدالعظيم بن عبداللَّه حسنى، از مالك بن عامر، از مفضّل بن زائده، از مفضّل بن عمر روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه: «هر كه خدا را عبادت كند، بى‌آن‌كه از راستگويى (كه مراد از آن امام است) شنيده باشد، البته خدا او را الزام فرمايد (و بر گردن او گذارد) كه به سوى رنج و تعب رود. و هر كه ادعا كند شنيدن چيزى را از غير درى كه خدا آن را گشوده، صاحب شرك است و آن در، درى است كه خدا آن را امين داشته بر راز پوشيده خود».

٨٨. باب در بيان حال كسى كه حق را شناخته باشد از اهل بيت و فرزندان پيغمبر و كسى كه انكار كند از ايشان‌

٩٨٢/ ١. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد بن عيسى، از على بن حَكم، از سليمان بن جعفر كه گفت: شنيدم از امام رضا عليه السلام كه مى‌فرمود: «على بن عبداللَّه بن حسين بن على بن حسين بن على بن ابى طالب عليهم السلام و زن و پسران او، از اهل بهشتند». بعد از آن، فرمود كه: «هر كه امر امامت را بشناسد از فرزندان على وفاطمه عليهما السلام، مانند سائر مردم نيست».

٩٨٣/ ٢. حسين بن محمد، از معلّى بن محمد روايت كرده است كه گفت: حديث كرد مرا وشّاء و گفت كه: حديث كرد ما را احمد بن عمر حلّال و گفت كه: به خدمت امام موسى كاظم عليه السلام عرض كردم كه: مرا خبر ده از آن‌كه با تو عناد ورزد و حق تو را نشناسد از فرزندان فاطمه عليها السلام، آيا او با سائر مردم در عقاب برابرند؟ فرمود كه: «على بن الحسين عليهما السلام مى‌فرمود كه:

بر فرزندان فاطمه دو برابر عقاب سائر مردمان است».

٩٨٤/ ٣. حسين بن محمد، از معلّى بن محمد، از حسن بن راشد روايت كرده است كه گفت: حديث كرد ما را على بن اسماعيل ميثمى و گفت كه: حديث كرد مرا رِبعى بن عبداللَّه و گفت كه: عبدالرحمان بن ابى عبداللَّه به من گفت كه: به خدمت امام جعفر صادق عليه السلام عرض كردم كه: منكر امامت از بنى‌هاشم با غير ايشان برابرند؟ به من فرمود كه: «مگو منكر، وليكن‌