راوى مى‌گويد كه: حضرت فرمود: «به درستى كه قرآن را ظَهر و بطن (يعنى: ظاهر و باطنى) است. پس، همه آنچه خدا در قرآن، حرام گردانيده از اين قبيل، ائمه جوراند، و تمام آنچه خداى تعالى در كتاب خود، حلال گردانيده، ظاهر آن ظاهر و هويداست، و باطن از آن، ائمّه حق‌اند».

٩٧١/ ١١. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از حسن بن محبوب، از عمرو بن ثابت، از جابر روايت كرده است كه گفت: امام محمدباقر عليه السلام را سؤال كردم از قول خداى عزّوجلّ: «وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَتَّخِذُ مِنْ دُونِ اللَّهِ أَنْداداً يُحِبُّونَهُمْ كَحُبِّ اللَّهِ»[١]، يعنى: «و از جمله مردمان كسانى هستند كه فرا مى‌گيرند از غير خدا همتايان و شريكانى را كه دوست مى‌دارند ايشان را چون دوست داشتن خدا».

و حضرت فرمود: «به خدا سوگند كه ايشان دوستان فلان و فلان‌اند ... كه ايشان را امامان فرا گرفتند، غير از امامى كه خدا او را براى مردم امام قرار داده. پس، به اين جهت فرموده كه:

«وَ لَوْ يَرَى الَّذِينَ ظَلَمُوا إِذْ يَرَوْنَ الْعَذابَ أَنَّ الْقُوَّةَ لِلَّهِ جَمِيعاً وَ أَنَّ اللَّهَ شَدِيدُ الْعَذابِ* إِذْ تَبَرَّأَ الَّذِينَ اتُّبِعُوا مِنَ الَّذِينَ اتَّبَعُوا وَ رَأَوُا الْعَذابَ وَ تَقَطَّعَتْ بِهِمُ الْأَسْبابُ* وَ قالَ الَّذِينَ اتَّبَعُوا لَوْ أَنَّ لَنا كَرَّةً فَنَتَبَرَّأَ مِنْهُمْ كَما تَبَرَّؤُا مِنَّا كَذلِكَ يُرِيهِمُ اللَّهُ أَعْمالَهُمْ حَسَراتٍ عَلَيْهِمْ وَ ما هُمْ بِخارِجِينَ مِنَ النَّارِ»[٢]، يعنى: و اگر به ببينند و بدانند آنها كه ستم كرده‌اند در هنگامى كه مى‌بينند معاينه عذاب جهنم را آن‌كه همه قوت و توانايى، خداى راست، و اين را نيز بدانند كه خدا، سخت عذاب است (هر آينه بدانند مضرت ستم كردن را و حسرت و ندامت ايشان، بر وجهى باشد كه به وصف در نيايد)، وقتى كه بيزارى جويند و دورى كنند آنان كه پيروى شده‌اند از آنان كه پيروى كرده‌اند. و در حالتى كه ببينند اين پيشوايان و پيروان، عذاب خدا را و حال آن‌كه بريده شده است به ايشان سبب‌ها و رابطه‌ها (كه در دنيا با يكديگر داشتند، چون خويشى و دوستى) و گويند آنها كه پيروى نموده‌اند: كاشكى ما و ايشان را بازگشتى مى‌بود به سوى دنيا، پس بيزارى مى‌جستيم از ايشان؛ چنانچه بيزارى جستند از ما. همچنين كه خدا مى‌نمايد به ايشان در آن روز، اين امر فظيع را، مى‌نمايد خدا به ايشان كردارهاى ايشان را پشيمانى‌ها (كه بر ايشان رد كند وقبول‌

[١]. بقره، ١٦٥.

[٢]. بقره، ١٦٥- ١٦٧.