و محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، همه از حسن بن محبوب، از ابو حمزه ثُمالى روايت كرده‌اند كه گفت: شنيدم از امام محمد باقر عليه السلام كه مى‌فرمود: «اى ثابت، به درستى كه خداى تبارك و تعالى اين امر را در هفتاد سال معين فرموده بود، و چون امام حسين- صلوات اللَّه عليه- شهيد شد، غضب خداى عزّوجلّ بر اهل زمين شديد گرديده، پس، آن را به تأخير انداخت تا سال صد و چهلم از هجرت، و ما شما را خبر داديم و شما حديث ما را فاش كرديد و پرده‌اى را كه چون مَعجر بر سران كشيده بود برداشتيد، و خدا براى آن، بعد از اين، وقتى در نزد ما قرار نداده كه آن را بدانيم. «يَمْحُوا اللَّهُ ما يَشاءُ وَ يُثْبِتُ وَ عِنْدَهُ أُمُّ الْكِتابِ»[١]».

ابوحمزه مى‌گويد كه: حضرت امام جعفر صادق عليه السلام را به اين حديث خبر دادم فرمود كه:

«چنين بود».

٩٤٢/ ٢. محمد بن يحيى، از سَلمة بن خطّاب، از على بن حسّان، از عبدالرحمان بن كثير روايت كرده است كه گفت: در نزد حضرت صادق عليه السلام بودم در وقتى كه مِهزم بر آن حضرت داخل شد و به آن حضرت عرض كرد كه: فداى تو گردم، مرا خبر ده از اين امرى كه ما آن را انتظار مى‌بريم كه در چه زمان خواهد بود؟ فرمود كه: «اى مِهزم، وقت‌گويان دروغ گفتند، و آنها كه طالب شتابند، هلاك گرديدند، و آنان كه در مقام تسليم‌اند و قول ما را قبول كردند، نجات يافتند».

٩٤٣/ ٣. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند از احمد بن محمد بن خالد، از پدرش، از قاسم بن محمد، از على بن ابى حمزه، از ابو بصير، از امام جعفر صادق عليه السلام كه گفت: آن حضرت عليه السلام را سؤال كردم از قائم عليه السلام فرمود كه: «وقت‌گويان دروغ گفتند. به درستى كه ما اهل بيت، وقت قرار نمى‌دهيم».

٩٤٤/ ٤. احمد به اسناد خويش روايت كرده و گفت كه: حضرت فرمود: «خدا ابا و امتناع فرموده، مگر آن‌كه وقتِ وقت قرار دهندگان را مخالفت فرمايد».

[١]. رعد، ٣٩.