حضرت مى‌فرمود كه: «جز اين نيست كه زن، در مصيبت محتاج است به نوحه و زارى كردن (يا زنان نوحه كننده) تا اشك چشمش روان شود، و او را سزاوار نيست كه سخن زشتى بگويد. پس چون شب در آيد، فرشتگان را به سبب نوحه و زارى، آزار نكنند».

بعد از آن، ما بيرون آمديم و صبح زود به نزد او رفتيم، و در نزد او انقطاع و دورى منزلش را از خانه حضرت ابو عبداللَّه جعفر بن محمد عليه السلام مذكور ساختيم (و مراد اين است كه به خديجه گفتيم كه: چرا در اين خانه كه از خانه امام جعفر صادق عليه السلام دور است، سكنى كرده. و آن‌كه گمان كرده كه مراد، اين است كه چون منزل تو دور است، مكرر نمى‌توانيم آمدن، اشتباه كرده است). پس موسى گفت (و بعضى گفته‌اند كه جعفرى گفت كه: اين خانه، يعنى: خانه خديجه، يا خانه حضرت صادق عليه السلام): خانه‌اى است كه ناميده مى‌شود به خانه دزدى (چه محمد، برادر موسى، چون آن حضرت را حبس كرد، آنچه حال آن حضرت و خويش آن حضرت بود از آنها كه با او بيعت نكرده بودند، همه را ضبط كرد. پس آن خانه مسمى شد به خانه دزدى؛ زيرا كه دزدى و غارت در آن واقع شد) پس خديجه گفت كه: اينك آن چيزى است كه مهدى ما برگزيده (و مقصودش از مهدى، محمد بن عبداللَّه بن حسن مثنّى‌ بود، و به اين مهدى گفتن، با او مزاح مى‌كرد). و موسى بن عبداللَّه گفت: به خدا سوگند كه شما را به چيز عجيبى خبر مى‌دهم.

پدرم- رحمه اللَّه- را ديدم در هنگامى كه شروع كرده بود در تدارك و تهيه اسباب خروج برادرم، محمد بن عبداللَّه، و عزم كرد كه اصحاب خويش را ملاقات كند، پس گفت كه:

نمى‌يابم اين امر بيعت را كه استقامت به هم رساند، مگر آن‌كه ابو عبداللَّه جعفر بن محمد را ملاقات كنم. بعد از آن، پدرم روانه شد در حالتى كه تكيه كننده بود بر من، و با او رفتم تا به نزد امام جعفر صادق عليه السلام آمديم، آن حضرت را ملاقات كرديم، در حالى كه از خانه بيرون آمده بود و اراده مسجد داشت.

پدرم او را باز داشت و با او در اين باب سخن گفت. حضرت صادق عليه السلام به پدرم گفت كه:

«اينجا، جاى اين نوع سخنان نيست. ان‌شاءاللَّه تعالى يكديگر را ملاقات خواهيم كرد».

و پدرم شاد و خوشحال برگشت، و ماند تا چون صبح شد، يا يك روز بعد از آن رفتيم، تا به نزد آن حضرت آمديم. پدرم بر او داخل شد و من با او بودم و آغاز سخن گفتن نمود، و در بين آنچه به آن حضرت مى‌گفت، اين بود كه گفت: تو مى‌دانى فداى تو گردم، كه مرا بر تو